قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - در مدح وزیر زاده ابوالفتح عبدالرزاق بن احمد بن حسن میمندی
قصیدهٔ شمارهٔ ۶۸ - در مدح ابو احمد محمد بن محمود بن ناصرالدین
غزل ۸ - گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا
غزل ۱۶ - به یکی نامهٔ خودم دریاب
غزل ۲۶ - آگه نهای که بر دلم از غم چه درد خاست
غزل ۵۷ - بس لابه که بنمودم و دلدار نپذرفت
غزل ۶۹ - خاکی دلم که در لب آن نازنین گریخت
غزل ۸۰ - دلم در بحر سودای تو غرق است
غزل ۸۹ - دل کشید آخر عنان چون مرد میدانت نبود
غزل ۱۱۴ - دل زخم تو را سپر ندارد
غزل ۱۲۱ - دل رفت و میندانم حالش که خود کجا شد
غزل ۱۳۶ - فراقت ز خونریز من در نماند
غزل ۱۴۸ - بر دل غم فراقت آسان چگونه باشد
غزل ۱۵۰ - عقل ز دست غمت دست به سر میرود
غزل ۱۷۲ - این عشق آتشینم دود از جهان برآرد
غزل ۱۷۳ - دلم ز هوای تو بر نمیگردد
غزل ۱۸۴ - با درد تو کس منت مرهم نپذیرد
غزل ۱۸۵ - آوازهٔ جمالت اندر جهان فتاد
غزل ۲۰۲ - از این ده رنگتر یاری نپندارم که دارد کس
غزل ۲۰۶ - هر دل که غم تو داغ کردش