غزل ۱۷۰۵ - جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است
غزل ۱۷۰۶ - به آه برق عنان من آسمان تنگ است
غزل ۱۷۰۷ - دل رمیده ما را صدای پا سنگ است
غزل ۱۷۰۸ - نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است
غزل ۱۷۰۹ - همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است
غزل ۱۷۱۱ - حضور عالم ایجاد در قرار دل است
غزل ۱۷۱۲ - جهان و هر چه در او هست رونمای دل است
غزل ۱۷۱۳ - فراغ بال طمع کردن از فلک خام است
غزل ۱۷۱۴ - همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است
غزل ۱۷۱۹ - ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است
غزل ۱۷۲۱ - به غیر دل همه عالم سراب حرمان است
غزل ۱۷۲۲ - خزان بیجگران نوبهار مردان است
غزل ۱۷۲۳ - بلند نام نگردد کسی که در وطن است
غزل ۱۷۲۴ - سیاه روی عقیق از جدایی یمن است
غزل ۱۷۲۵ - به فکر چاره فتادن جگر گداختن است
غزل ۱۷۲۷ - چراغ خلوت جان روشنایی سخن است
غزل ۱۷۳۳ - فلک دو تا ز گرانباری گناه من است
غزل ۱۷۳۹ - گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است
غزل ۱۷۴۴ - گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است
غزل ۱۷۴۵ - به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است