غزل ۱۶۷۳ - ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست
غزل ۱۶۷۴ - خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست
غزل ۱۶۷۵ - درین دو هفته که زاینده رود سرشارست
غزل ۱۶۷۶ - ازان به خاطر من ترک کار دشوارست
غزل ۱۶۷۸ - دل شکسته به قرب خدای راهبرست
غزل ۱۶۷۹ - ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست
غزل ۱۶۸۵ - ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست
غزل ۱۶۸۶ - به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست
غزل ۱۶۸۷ - صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست
غزل ۱۶۸۹ - به دام خلق مقید شدن گل هوس است
غزل ۱۶۹۱ - منم که دام بلایم رهایی قفس است
غزل ۱۶۹۲ - زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است
غزل ۱۶۹۳ - به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است
غزل ۱۶۹۴ - تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است
غزل ۱۶۹۶ - ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است
غزل ۱۶۹۷ - نه انجم است که زینت فروز نه فلک است
غزل ۱۶۹۸ - ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است
غزل ۱۷۰۰ - ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است
غزل ۱۷۰۱ - به غم نشاط من خاکسار نزدیک است
غزل ۱۷۰۴ - گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است