غزل ۱۶۳۶ - اوست سرور که کلاه و کمر از یادش رفت
غزل ۱۶۳۷ - هر که آمد به جهان دست به دامان زد و رفت
غزل ۱۶۴۰ - پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفت
غزل ۱۶۴۳ - هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفت
غزل ۱۶۵۰ - بتان که صید به نیرنگ می نمایندت
غزل ۱۶۵۲ - ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟
غزل ۱۶۵۳ - اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داری
غزل ۱۶۵۴ - چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست
غزل ۱۶۵۸ - حضور دل نبود با عبادتی که مراست
غزل ۱۶۵۹ - پرستشی که مدام است می پرستی ماست
غزل ۱۶۶۰ - ترا که عالم آیینه عالم آب است
غزل ۱۶۶۱ - به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است
غزل ۱۶۶۲ - غبار هستی ما پرده دار سیلاب است
غزل ۱۶۶۳ - ریاض هستی ما سبز از می ناب است
غزل ۱۶۶۴ - خراب حالی ما از درازی دست است
غزل ۱۶۶۶ - مرا ز پیر خرابات این سخن یادست
غزل ۱۶۶۷ - مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست
غزل ۱۶۶۸ - نشاط عالم بی اعتبار درگردست
غزل ۱۶۶۹ - ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست
غزل ۱۶۷۲ - به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست