شماره ۳۱۲ - مرا آزادگی شیرازهٔ آمال می باشد
شماره ۳۲۶ - افزود خواب غفلت جاهل چو پیر شد
شماره ۳۲۸ - فقرم کجا ز جلوهٔ دنیا زبون شود؟
شماره ۳۵۳ - اهل نظر، از آن در یکتا چه دیده اند
شماره ۳۵۵ - جایی که از سپند نگردد فغان بلند
شماره ۳۶۱ - بی پا و سر ز قدر و شرف کام می برد
شماره ۳۶۴ - اگر نسیم نباشد که زلف بگشاید؟
شماره ۳۷۲ - به خاموشی صفیر آشنایی می توانم زد
شماره ۳۷۹ - با چرخ سفله، همّت ما در نبرد بود
شماره ۳۹۱ - آن یار بی حقیقت، پاس وفا ندارد
شماره ۳۹۶ - دل بیگانه مشرب با نگاه آشنا دارد
شماره ۴۰۰ - حریفان هر که را دیدیم در دل کلفتی دارد
شماره ۴۱۲ - کف چون تهی ست جوهر انسان چه می کند؟
شماره ۴۳۰ - بیان روشنی چون شمع دارم خصم جان خود
شماره ۴۳۷ - سرگرم فنا فکر دگر هیچ ندارد
شماره ۴۴۲ - به عهد بی وفایان، آشتی رنجیدنی دارد
شماره ۴۴۷ - کجا پاس حجاب از زاهد بی پیر می آید؟
شماره ۴۴۹ - ز چابک دستی دل، در کفم خارا زبون افتد
شماره ۴۵۳ - با خاطر افسرده دلان چند توان بود؟
شماره ۴۵۷ - مرا مجال سخن، بادهٔ زلال دهد