مرگ

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۰۸ - رفت عهد شباب و، دندان ریخت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۵ - رفت پیری چو ز حد، مرگ گوارنده تر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۱ - نه شوق منصب هندم، نه ذوق جاگیر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۴۹ - ز اهل جود، چه منت؟ دهنده یزدان است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۶۸ - طرف از شکستگان جهان کس نبسته است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۸۰ - تا کی غم معاش خورم؟ وقت بندگی است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۸۲ - دیدم ملک و مال جهان را، ندیدنی است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۹۲ - سوی قبرستان گذاری کن، که خوش بوم و بریست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۲ - به غیر معنی رنگین، مجو ز ما میراث واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۴۴ - هرکس به سخا زنده بود، مرگ ندارد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۵۸ - زهر مرگ دوستان در مغزم از بس کار کرد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۶۰ - صرصر آهم چراغ روز را خاموش کرد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۷۵ - دلخوردنی ز مال، به اهل غنا رسد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۷۷ - از جگر خوناب اشکم خوش به سامان میرسد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۹۶ - پیری آمد بر تنم هر موی خنجر میکشد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۰۳ - آنانکه از شراب تو مدهوش گشته اند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۰۵ - تن بمحنت ده، اگر خواهی که گردی سربلند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۲ - نیست دندان آنکه پیران از دهان می افگنند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۷۵ - با چنان وحشت ز شوق رحمت آمرزگار واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۹۵ - گیچدی ئیگید لوق گونی ایندی خم اولماق چاقیدور