شماره ۱۲۹ - غزل جا مانده اینجا از حزین دلفگار ما
شماره ۱۳۵ - ز خورشید قیامت گر کنم بالین سر خود را
شماره ۱۶۹ - آب حیات در رقم مشک فام ماست
شماره ۱۹۲ - زان شراری که نهان در دل خارا می سوخت
شماره ۲۱۹ - ای تازه به دیدار تو ایمان خرابات
شماره ۲۲۶ - گل خزان زده ام، زندگی ملال من است
شماره ۲۳۵ - روزی که حجت از خلق، خواهند در قیامت
شماره ۲۳۶ - زاهد از ساغر شراب گریخت
شماره ۲۷۶ - تن سختی کشم نزار دل است
شماره ۲۹۳ - صبا را گرد سر گردم، که از کوی تو می آید
شماره ۳۲۵ - درکارگاه غیب چو طرح لباس شد
شماره ۴۳۰ - بیان روشنی چون شمع دارم خصم جان خود
شماره ۴۹۷ - نه هرکه طبل و علم ساخت سروری داند
شماره ۵۴۳ - از کمال خویش نالم نی ز جور روزگار
شماره ۵۶۴ - دارم ز ریزش مژه، جیب و کنار خوش
شماره ۵۷۹ - قیامت شد به پا از جلوه نوخیز شمشادش
شماره ۵۸۴ - از چشم خویش باشد، باغ و بهار درویش
شماره ۶۲۴ - به یک ایمای ابرو زندهٔ جاوید گردیدم
شماره ۶۴۸ - نیم صورت پرست، اینجا تماشای دگر دارم
شماره ۶۵۲ - خرابی برنتابد محنت آبادی که من دارم