پیری

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۶ - به پیری، از چه رو می افگنی کار جوانی را واعظ قزوینی غزلیات شماره ۹۱ - تا چند ای ستمگر تاراج مال و جانها؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۹۷ - به پیری آنچنان گردیده ام از ناتوانیها واعظ قزوینی غزلیات شماره ۹۹ - اوراق روز و شب همه طی شد به صد شتاب واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۰۰ - خرمی بی غم نمی باشد درین باغ خراب واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۰۸ - رفت عهد شباب و، دندان ریخت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۵ - رفت پیری چو ز حد، مرگ گوارنده تر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۶۲ - پیری رسید و، قامت از آن در خمیدن است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۵۶ - آتش حسنش، کمان عشق را طیار کرد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۷۵ - دلخوردنی ز مال، به اهل غنا رسد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۹۶ - پیری آمد بر تنم هر موی خنجر میکشد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۲ - نیست دندان آنکه پیران از دهان می افگنند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۷ - بر ما سخن سرد عزیزان نه گران بود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۶۸ - عهد شباب بگذشت، وقت شتاب گردید واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۲۵ - پیری آمد، نه جوانیست دگر از ما خوش واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۳۹ - میکنند از پیریم با هم سر و سامان وداع واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۴۹ - پیری آمد روشنی از چشم گریان رفت حیف! واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۵۸ - بگذشت زندگی همه در انتظار مرگ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۶۲ - قامتم گردید چون قلاب، از یاد اجل واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۰۰ - چون کند پیری ستم، یاد جوانی میکنیم