سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۸۹ - دوست سلطان و دل ولایت اوست
دوست سلطان و دل ولایت اوست جامی : خردنامه اسکندری
بخش ۴۲ - حکایت آن جوان رعنا که جامه های عید پوشید و به نظر عجب در خود نگریست و به آن تیر زهرآلود از پای در افتاد
جوانی به بر جامه خسروی حسین خوارزمی : غزلیات، قصاید و قطعات
شماره ۱۵۷ - ساقی بزم خاص شه آمد که خماری کنم
ساقی بزم خاص شه آمد که خماری کنم سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۲۱۶ - اگر در خانه آئینه آن روح روان آید
اگر در خانه آئینه آن روح روان آید خاقانی : غزلیات
غزل ۲۴ - کار گیتی را نوائی مانده نیست
کار گیتی را نوائی مانده نیست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۴۳۳ - عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟
عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟ فریدون مشیری : ابر و کوچه
غبار بیابان
بیابان تا بیابان در غبار است مولوی : رباعیات
رباعی ۴۰۰ - گویند مرا که این همه درد چراست
گویند مرا که این همه درد چراست آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۵۵۷ - وه که مطرب بود امشب بسر رای دگر
وه که مطرب بود امشب بسر رای دگر فصیحی هروی : غزلیات
شماره ۴۹ - آن سرو خرامان که گذشت از چمن کیست
آن سرو خرامان که گذشت از چمن کیست فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۲۸۴ - نگویی باز: کای غم خوار چونی؟
نگویی باز: کای غم خوار چونی؟ ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ١٢۴ - ز آنها که خبث باطن ایشانت ظاهرست
ز آنها که خبث باطن ایشانت ظاهرست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۲۶ - یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند
یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۲۰۰ - وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشد
وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشد ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۳۵۱ - ای گردنم از ساعد تو طوق پذیر
ای گردنم از ساعد تو طوق پذیر یغمای جندقی : بخش اول
شمارهٔ ۱۰ - به یکی از دوستان نگاشته
بامدادان که دوبارش دربان بی نوشته خواست، بال فرشته و اهریمن بسته داشت، و پای پری و مردم شکسته تالار سرکار سالارخان را گرم و گیرا در آمدم و او نیز با من نرم و پذیرا برآمد. پیغام سرکاری را با آنچه سروش فراگوش دل گفت و دل با زبان پرداخت برساز و سنگی شیوا و آئین و آهنگی شایان راز سرودم و باز نمودم، شنید و رسید دانست و دید، فرمود از منش درودی دل آسود بر گوی و سرودی رامش روی برساز که راست شنیده ای و درست دیده ای. میرداماد : رباعیات
شماره ۳۲۷ - ای دل تا کی به هرزه تدبیر کنی
ای دل تا کی به هرزه تدبیر کنی جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۵۱ - خواندن زلیخا یوسف را علیه السلام به سوی آن خانه و مطالبه وصال نمودن
چو شد خانه تمام از سعی استاد ابوالفرج رونی : رباعیات
شماره ۳ - گه نیک به گفتار برافروخت مرا
گه نیک به گفتار برافروخت مرا سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۳۶۱ - بر خاک ریخت جام شرابی که داشتم
بر خاک ریخت جام شرابی که داشتم
شماره ۸۹ - دوست سلطان و دل ولایت اوست
دوست سلطان و دل ولایت اوست جامی : خردنامه اسکندری
بخش ۴۲ - حکایت آن جوان رعنا که جامه های عید پوشید و به نظر عجب در خود نگریست و به آن تیر زهرآلود از پای در افتاد
جوانی به بر جامه خسروی حسین خوارزمی : غزلیات، قصاید و قطعات
شماره ۱۵۷ - ساقی بزم خاص شه آمد که خماری کنم
ساقی بزم خاص شه آمد که خماری کنم سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۲۱۶ - اگر در خانه آئینه آن روح روان آید
اگر در خانه آئینه آن روح روان آید خاقانی : غزلیات
غزل ۲۴ - کار گیتی را نوائی مانده نیست
کار گیتی را نوائی مانده نیست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۴۳۳ - عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟
عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟ فریدون مشیری : ابر و کوچه
غبار بیابان
بیابان تا بیابان در غبار است مولوی : رباعیات
رباعی ۴۰۰ - گویند مرا که این همه درد چراست
گویند مرا که این همه درد چراست آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۵۵۷ - وه که مطرب بود امشب بسر رای دگر
وه که مطرب بود امشب بسر رای دگر فصیحی هروی : غزلیات
شماره ۴۹ - آن سرو خرامان که گذشت از چمن کیست
آن سرو خرامان که گذشت از چمن کیست فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۲۸۴ - نگویی باز: کای غم خوار چونی؟
نگویی باز: کای غم خوار چونی؟ ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ١٢۴ - ز آنها که خبث باطن ایشانت ظاهرست
ز آنها که خبث باطن ایشانت ظاهرست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۲۶ - یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند
یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۲۰۰ - وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشد
وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشد ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۳۵۱ - ای گردنم از ساعد تو طوق پذیر
ای گردنم از ساعد تو طوق پذیر یغمای جندقی : بخش اول
شمارهٔ ۱۰ - به یکی از دوستان نگاشته
بامدادان که دوبارش دربان بی نوشته خواست، بال فرشته و اهریمن بسته داشت، و پای پری و مردم شکسته تالار سرکار سالارخان را گرم و گیرا در آمدم و او نیز با من نرم و پذیرا برآمد. پیغام سرکاری را با آنچه سروش فراگوش دل گفت و دل با زبان پرداخت برساز و سنگی شیوا و آئین و آهنگی شایان راز سرودم و باز نمودم، شنید و رسید دانست و دید، فرمود از منش درودی دل آسود بر گوی و سرودی رامش روی برساز که راست شنیده ای و درست دیده ای. میرداماد : رباعیات
شماره ۳۲۷ - ای دل تا کی به هرزه تدبیر کنی
ای دل تا کی به هرزه تدبیر کنی جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۵۱ - خواندن زلیخا یوسف را علیه السلام به سوی آن خانه و مطالبه وصال نمودن
چو شد خانه تمام از سعی استاد ابوالفرج رونی : رباعیات
شماره ۳ - گه نیک به گفتار برافروخت مرا
گه نیک به گفتار برافروخت مرا سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۳۶۱ - بر خاک ریخت جام شرابی که داشتم
بر خاک ریخت جام شرابی که داشتم
