میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۱۵۱ - پیر مغان گناه مرا گر ثواب کرد
پیر مغان گناه مرا گر ثواب کرد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵ - شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا
شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا امام خمینی : رباعیات
جام
عاشق نشدی، اگر که نامی داری سعدی : باب اول در سیرت پادشاهان
حکایت ۱۷ - تنی چند از روندگان در صحبتِ من بودند
تنی چند از روندگان در صحبتِ من بودند، ظاهرِ ایشان به صَلاح آراسته و یکی را از بزرگان در حقِّ این طایفه حُسنِ ظنّی بلیغ؛ و اِدراری معیّن کرده؛ تا یکی از اینان حرکتی کرد نه مناسبِ حالِ درویشان. ظنِّ آن شخصْ فاسد شد و بازارِ اینان کاسِد. خواستم تا به طریقی کَفافِ یاران مُستَخلَص کنم. آهنگِ خدمتش کردم. دربانم رها نکرد و جَفا کرد؛ و معذورش داشتم که لطیفان گفتهاند: حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۱۳۵ - همین که از برم آن سرو نازنین برخاست
همین که از برم آن سرو نازنین برخاست ادیب صابر : قطعات
شماره ۱۶ - ز صد هزار محمد که در جهان آید
ز صد هزار محمد که در جهان آید جامی : سبحةالابرار
بخش ۹ - در بیان ارادت
ای درین دامگه وهم و خیال رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۷۲ - فیض کاشانی قُدِّسَ سِرُّه
و هُوَ مولانا مرتضی المدعو به ملامحسن، از تلامذهٔ فاضل صدرالحکما ملّاصدرای شیرازی بوده و به مصاهرت آن جناب مفاخرت نموده. همشیره زادهٔ مولانا ضیاءالدّین نورای کاشی است که معاصر شاه عباس ثانی بوده. غرض، آن جناب جامع بوده میان علوم عقلیه و نقلیه. او را تألیفات است. مِنْجمله تفسیر صفی وصافی و مفاتیح و وافی و مُهَجَّة البیضا که در اخلاق نگاشته از اخلاق خویش نموداری گذاشته. رسالهٔ موسوم به کلمات مکنونه و رسالهٔ اسرار الصّلوة هم از اوست.در کاشان رحلت نموده. اشعار بسیار دارند بدین چندبیت اکتفا رفت: کمال خجندی : مقطعات
شماره ۵۴ - هفت بیت آمد غزلهای کمال
هفت بیت آمد غزلهای کمال سنایی غزنوی : الباب السّابع فصل فیالغرور و الغفلة والنسیان و حبّالامانی والتّهور فی امور الدّنیا و نسیانالموت والبعث والنشر
در دنیا نابودن به که بودن
یک جهانند زیر این افلاک میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۷ - بربسته دست جور فلک پای اگر مرا
بربسته دست جور فلک پای اگر مرا سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۷۷ - هر چند بلای عشق دشمن کامیست
هر چند بلای عشق دشمن کامیست نظیری نیشابوری : رباعیات
شماره ۵ - از دوست منادیست اندر رگ و پوست
از دوست منادیست اندر رگ و پوست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۷۹۲ - به توحید خدا همچون الف گویاست تنهایی
به توحید خدا همچون الف گویاست تنهایی محتشم کاشانی : غزلیات
غزل ۴۳۵ - زین گونه چو در مشق جنون حلقه چو نونم
زین گونه چو در مشق جنون حلقه چو نونم سعدی : غزلیات
غزل ۱۴۴ - ای که رحمت مینیاید بر منت
ای که رحمت مینیاید بر منت ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۲۹۸ - هرگز دلم از یاد تو غافل نشود
هرگز دلم از یاد تو غافل نشود صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۸۳ - از جلوه تو سنگ سبکبال می شود
از جلوه تو سنگ سبکبال می شود کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۴۴۲ - منکه دور از وطنم عیش تمنا نکنم
منکه دور از وطنم عیش تمنا نکنم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۰۴۲ - امید دلگشاییم از ماه عید نیست
امید دلگشاییم از ماه عید نیست
شماره ۱۵۱ - پیر مغان گناه مرا گر ثواب کرد
پیر مغان گناه مرا گر ثواب کرد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵ - شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا
شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا امام خمینی : رباعیات
جام
عاشق نشدی، اگر که نامی داری سعدی : باب اول در سیرت پادشاهان
حکایت ۱۷ - تنی چند از روندگان در صحبتِ من بودند
تنی چند از روندگان در صحبتِ من بودند، ظاهرِ ایشان به صَلاح آراسته و یکی را از بزرگان در حقِّ این طایفه حُسنِ ظنّی بلیغ؛ و اِدراری معیّن کرده؛ تا یکی از اینان حرکتی کرد نه مناسبِ حالِ درویشان. ظنِّ آن شخصْ فاسد شد و بازارِ اینان کاسِد. خواستم تا به طریقی کَفافِ یاران مُستَخلَص کنم. آهنگِ خدمتش کردم. دربانم رها نکرد و جَفا کرد؛ و معذورش داشتم که لطیفان گفتهاند: حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۱۳۵ - همین که از برم آن سرو نازنین برخاست
همین که از برم آن سرو نازنین برخاست ادیب صابر : قطعات
شماره ۱۶ - ز صد هزار محمد که در جهان آید
ز صد هزار محمد که در جهان آید جامی : سبحةالابرار
بخش ۹ - در بیان ارادت
ای درین دامگه وهم و خیال رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۷۲ - فیض کاشانی قُدِّسَ سِرُّه
و هُوَ مولانا مرتضی المدعو به ملامحسن، از تلامذهٔ فاضل صدرالحکما ملّاصدرای شیرازی بوده و به مصاهرت آن جناب مفاخرت نموده. همشیره زادهٔ مولانا ضیاءالدّین نورای کاشی است که معاصر شاه عباس ثانی بوده. غرض، آن جناب جامع بوده میان علوم عقلیه و نقلیه. او را تألیفات است. مِنْجمله تفسیر صفی وصافی و مفاتیح و وافی و مُهَجَّة البیضا که در اخلاق نگاشته از اخلاق خویش نموداری گذاشته. رسالهٔ موسوم به کلمات مکنونه و رسالهٔ اسرار الصّلوة هم از اوست.در کاشان رحلت نموده. اشعار بسیار دارند بدین چندبیت اکتفا رفت: کمال خجندی : مقطعات
شماره ۵۴ - هفت بیت آمد غزلهای کمال
هفت بیت آمد غزلهای کمال سنایی غزنوی : الباب السّابع فصل فیالغرور و الغفلة والنسیان و حبّالامانی والتّهور فی امور الدّنیا و نسیانالموت والبعث والنشر
در دنیا نابودن به که بودن
یک جهانند زیر این افلاک میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۷ - بربسته دست جور فلک پای اگر مرا
بربسته دست جور فلک پای اگر مرا سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۷۷ - هر چند بلای عشق دشمن کامیست
هر چند بلای عشق دشمن کامیست نظیری نیشابوری : رباعیات
شماره ۵ - از دوست منادیست اندر رگ و پوست
از دوست منادیست اندر رگ و پوست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۷۹۲ - به توحید خدا همچون الف گویاست تنهایی
به توحید خدا همچون الف گویاست تنهایی محتشم کاشانی : غزلیات
غزل ۴۳۵ - زین گونه چو در مشق جنون حلقه چو نونم
زین گونه چو در مشق جنون حلقه چو نونم سعدی : غزلیات
غزل ۱۴۴ - ای که رحمت مینیاید بر منت
ای که رحمت مینیاید بر منت ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۲۹۸ - هرگز دلم از یاد تو غافل نشود
هرگز دلم از یاد تو غافل نشود صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۸۳ - از جلوه تو سنگ سبکبال می شود
از جلوه تو سنگ سبکبال می شود کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۴۴۲ - منکه دور از وطنم عیش تمنا نکنم
منکه دور از وطنم عیش تمنا نکنم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۰۴۲ - امید دلگشاییم از ماه عید نیست
امید دلگشاییم از ماه عید نیست
