کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۴۰ - تا هست گل سعادت ای دوست ببار
تا هست گل سعادت ای دوست ببار حزین لاهیجی : تذکرة العاشقین
بخش ۳ - نعت سرور انبیا فخر بنی آدم محمّد مصطفی(ص)
این ابر تری که خامه انگیخت سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۱۳۵ - ای مقدم تو قبله چشم تر من است
ای مقدم تو قبله چشم تر من است غبار همدانی : غزلیات
شماره ۸۸ - خیال توبه کردم دی ز مستی
خیال توبه کردم دی ز مستی خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۲۸۱ - ما را همین زبانی ست آن نیز در دعایش
ما را همین زبانی ست آن نیز در دعایش اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۵۹۵ - با جان چو شد سرشته غم عشق چون رود
با جان چو شد سرشته غم عشق چون رود صامت بروجردی : غزلیات
شماره ۳۱ - سر دار محبت سر فرازی برنمیدارد
سر دار محبت سر فرازی برنمیدارد آذر بیگدلی : حکایات
شماره ۵۱ - شبی خوشتر از روز با دوستان
شبی خوشتر از روز با دوستان امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۲۰۵ - تتبع مخدوم
یا رب چه بلائیست که آن شوخ قدح نوش نجمالدین رازی : باب سیم
فصل پانزدهم
قال الله تعالی «و اذوا اعدنا موسی اربعین لیله». اوحدالدین کرمانی : الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید
شماره ۱۴ - ای دل تو به نور حق مجازی نرسی
ای دل تو به نور حق مجازی نرسی حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۶۵۲ - نوبهارست و صبا عنبر بیز
نوبهارست و صبا عنبر بیز امام خمینی : رباعیات
یاران نظری
یاران، نظری که نیک اندیش شوم جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۱۳ - دسته گل از چمن فضایل سخن چیدن و رشته اتمام سبب کتاب بر آن پیچیدن
پس از پیری و عجز و ناتوانی اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۸۴۰ - کاکل آن پسر ز پیشانی
کاکل آن پسر ز پیشانی رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۹۷ - مرا محروم از آن آستان کردی نکو کردی
مرا محروم از آن آستان کردی نکو کردی رشیدالدین میبدی : ۹۱- سورة الشمس- مکیة
النوبة الثانیة
این سوره دویست و چهل حرفست، پنجاه کلمه و پانزده آیه، جمله به مکه فرو آمد و درین سوره هیچ ناسخ و منسوخ نیست. و فی الخبر عن ابى بن کعب قال: قال رسول اللَّه (ص): من قرأ سورة «و الشّمس» فکانّما تصدّق بکلّ شیء طلعت علیه الشّمس و القمر. صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۶۸۳ - چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسی؟
چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسی؟ اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۶۷ - رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوخت
رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوخت اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۳۶۷ - دل سرمست من آن نیست که باهوش آید
دل سرمست من آن نیست که باهوش آید
شماره ۴۴۰ - تا هست گل سعادت ای دوست ببار
تا هست گل سعادت ای دوست ببار حزین لاهیجی : تذکرة العاشقین
بخش ۳ - نعت سرور انبیا فخر بنی آدم محمّد مصطفی(ص)
این ابر تری که خامه انگیخت سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۱۳۵ - ای مقدم تو قبله چشم تر من است
ای مقدم تو قبله چشم تر من است غبار همدانی : غزلیات
شماره ۸۸ - خیال توبه کردم دی ز مستی
خیال توبه کردم دی ز مستی خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۲۸۱ - ما را همین زبانی ست آن نیز در دعایش
ما را همین زبانی ست آن نیز در دعایش اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۵۹۵ - با جان چو شد سرشته غم عشق چون رود
با جان چو شد سرشته غم عشق چون رود صامت بروجردی : غزلیات
شماره ۳۱ - سر دار محبت سر فرازی برنمیدارد
سر دار محبت سر فرازی برنمیدارد آذر بیگدلی : حکایات
شماره ۵۱ - شبی خوشتر از روز با دوستان
شبی خوشتر از روز با دوستان امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۲۰۵ - تتبع مخدوم
یا رب چه بلائیست که آن شوخ قدح نوش نجمالدین رازی : باب سیم
فصل پانزدهم
قال الله تعالی «و اذوا اعدنا موسی اربعین لیله». اوحدالدین کرمانی : الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید
شماره ۱۴ - ای دل تو به نور حق مجازی نرسی
ای دل تو به نور حق مجازی نرسی حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۶۵۲ - نوبهارست و صبا عنبر بیز
نوبهارست و صبا عنبر بیز امام خمینی : رباعیات
یاران نظری
یاران، نظری که نیک اندیش شوم جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۱۳ - دسته گل از چمن فضایل سخن چیدن و رشته اتمام سبب کتاب بر آن پیچیدن
پس از پیری و عجز و ناتوانی اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۸۴۰ - کاکل آن پسر ز پیشانی
کاکل آن پسر ز پیشانی رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۹۷ - مرا محروم از آن آستان کردی نکو کردی
مرا محروم از آن آستان کردی نکو کردی رشیدالدین میبدی : ۹۱- سورة الشمس- مکیة
النوبة الثانیة
این سوره دویست و چهل حرفست، پنجاه کلمه و پانزده آیه، جمله به مکه فرو آمد و درین سوره هیچ ناسخ و منسوخ نیست. و فی الخبر عن ابى بن کعب قال: قال رسول اللَّه (ص): من قرأ سورة «و الشّمس» فکانّما تصدّق بکلّ شیء طلعت علیه الشّمس و القمر. صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۶۸۳ - چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسی؟
چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسی؟ اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۶۷ - رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوخت
رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوخت اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۳۶۷ - دل سرمست من آن نیست که باهوش آید
دل سرمست من آن نیست که باهوش آید
