حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۵۷۳ - آیا همای تیر تو جوید نشان خویش؟
آیا همای تیر تو جوید نشان خویش؟ سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۵۴ - عمری امید وفا و مهر از آن دل داشتم
عمری امید وفا و مهر از آن دل داشتم اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۷۹۰ - من به هر جوری نخواهم کرد زاری
من به هر جوری نخواهم کرد زاری بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۲۳۹ - عریانی آنقدر به برم تنگ میکشد
عریانی آنقدر به برم تنگ میکشد امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۲ - دیوانه میکنی دل و جان خراب را
دیوانه میکنی دل و جان خراب را صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۲۹ - خال زیر لب آن ماه لقا افتاده است
خال زیر لب آن ماه لقا افتاده است مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۳۶ - گفتم که توئی می و منم پیمانه
گفتم که توئی می و منم پیمانه جامی : تحفةالاحرار
بخش ۱۵ - در فضیلت مطلق سخن که در فضیلت وی سخن مطلقا نیست
پیشترین نفحه باغ سخن جلال عضد : غزلیّات
شماره ۵۷ - راز غم دوستان به کس نتوان گفت
راز غم دوستان به کس نتوان گفت عطار نیشابوری : باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید
شماره ۱۲ - از بس که دلم در بُنِ این قلزم گشت
از بس که دلم در بُنِ این قلزم گشت صامت بروجردی : غزلیات
شماره ۴۴ - چینیان در چین گر از زلف تو چینی داشتند
چینیان در چین گر از زلف تو چینی داشتند صائب تبریزی : ابیات منتسب
شماره ۴۰ - جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اند
جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۹ - تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما
تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۳۳ - از سر زلف تو بر دل کار مشکل شد مرا
از سر زلف تو بر دل کار مشکل شد مرا فرخی سیستانی : قصاید
شمارهٔ ۱۱ - در صفت گوی بازی سلطان و مهمان شدنش بخانه یکی از فرزندان
ای فعل تو ستوده و گفتارهات راست اوحدالدین کرمانی : الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
شماره ۱۳ - عشق تو همه دینی و دنیاوی ماست
عشق تو همه دینی و دنیاوی ماست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۰۲۹ - توان به صبر سر سرکشان به دام کشید
توان به صبر سر سرکشان به دام کشید صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۱۳۲۵ - ز عمر، قسمت ما نیست جز زمان وداع
ز عمر، قسمت ما نیست جز زمان وداع سعدی : قصاید و قطعات عربی
وله ایضا
یا ملوک الجمال رفقا باسری خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۱۷ - ساقیا وقت صبوح آمد بیار آن جام را
ساقیا وقت صبوح آمد بیار آن جام را
شماره ۵۷۳ - آیا همای تیر تو جوید نشان خویش؟
آیا همای تیر تو جوید نشان خویش؟ سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۵۴ - عمری امید وفا و مهر از آن دل داشتم
عمری امید وفا و مهر از آن دل داشتم اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۷۹۰ - من به هر جوری نخواهم کرد زاری
من به هر جوری نخواهم کرد زاری بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۲۳۹ - عریانی آنقدر به برم تنگ میکشد
عریانی آنقدر به برم تنگ میکشد امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۲ - دیوانه میکنی دل و جان خراب را
دیوانه میکنی دل و جان خراب را صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۲۹ - خال زیر لب آن ماه لقا افتاده است
خال زیر لب آن ماه لقا افتاده است مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۳۶ - گفتم که توئی می و منم پیمانه
گفتم که توئی می و منم پیمانه جامی : تحفةالاحرار
بخش ۱۵ - در فضیلت مطلق سخن که در فضیلت وی سخن مطلقا نیست
پیشترین نفحه باغ سخن جلال عضد : غزلیّات
شماره ۵۷ - راز غم دوستان به کس نتوان گفت
راز غم دوستان به کس نتوان گفت عطار نیشابوری : باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید
شماره ۱۲ - از بس که دلم در بُنِ این قلزم گشت
از بس که دلم در بُنِ این قلزم گشت صامت بروجردی : غزلیات
شماره ۴۴ - چینیان در چین گر از زلف تو چینی داشتند
چینیان در چین گر از زلف تو چینی داشتند صائب تبریزی : ابیات منتسب
شماره ۴۰ - جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اند
جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۹ - تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما
تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۳۳ - از سر زلف تو بر دل کار مشکل شد مرا
از سر زلف تو بر دل کار مشکل شد مرا فرخی سیستانی : قصاید
شمارهٔ ۱۱ - در صفت گوی بازی سلطان و مهمان شدنش بخانه یکی از فرزندان
ای فعل تو ستوده و گفتارهات راست اوحدالدین کرمانی : الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
شماره ۱۳ - عشق تو همه دینی و دنیاوی ماست
عشق تو همه دینی و دنیاوی ماست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۰۲۹ - توان به صبر سر سرکشان به دام کشید
توان به صبر سر سرکشان به دام کشید صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۱۳۲۵ - ز عمر، قسمت ما نیست جز زمان وداع
ز عمر، قسمت ما نیست جز زمان وداع سعدی : قصاید و قطعات عربی
وله ایضا
یا ملوک الجمال رفقا باسری خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۱۷ - ساقیا وقت صبوح آمد بیار آن جام را
ساقیا وقت صبوح آمد بیار آن جام را
