سعیدا : غزلیات
شمارهٔ ۴۶۳
رخ تو دیدم و در عالم دگر رفتم عیوقی : ورقه و گلشاه
بخش ۲۱ - رفتن ورقه بهٔمن
چو از مسکن خویش دل را بتافت رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره
۴۲ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: الطَّلاقُ مَرَّتانِ الآیة... حکم طلاق در روزگار جاهلیت و در ابتداء اسلام پیش از نزول این آیت آن بود که هر آن کس که زن خویش را طلاق دادى اگر یکى و بیشتر، طلاق را حصرى و حدى نبود، و مرد را حق رجعت بود در روزگار عدّة، تا آن گه که زنى آمد بعایشه نالید از شوى خویش، که وى را طلاق میداد بر دوام، و رجعت میکرد بر سبیل اضرار، و عایشه آن قصه با رسول صلّى اللَّه علیه و آله و سلم بگفت، و در آن حال این آیت آمد و حدّ طلاق پیدا شد و به باز آمد. گفتند یا رسول اللَّه الطَّلاقُ مَرَّتانِ و این الثالثة؟ این دو طلاق است که گفت ذکر سیم کجاست؟ گفت: فَإِمْساکٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِیحٌ بِإِحْسانٍ این تسریح نام سدیگر طلاق است. و نامهاى طلاق در قرآن سه است: طلاق و فراق و سراح: «طلقوهن و فارقوهن و سرحوهن». کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شمارهٔ ۱۷۲
گر چه کرمت ز من عنان باز گرفت هاتف اصفهانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۸
به ره او چه غم آن را که ز جان میگذرد سعدی : باب دوم در احسان
حکایت
شنیدم که مغروری از کبر مست شاه نعمتالله ولی : دوبیتیها
دوبیتی شمارهٔ ۱۸۵
عقل را نایب خدا دانش پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
قطعه
ما نیز در دیار حقیقت، توانگریم صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۴۳۶
چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن صفی علیشاه : متفرقات
شمارهٔ ۱۰
سراغت دارم دارم ای ماه یگانه باباافضل کاشانی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۳
دشت از مجنون که لاله می روید از او مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۱۳۶
نبشته است خدا گرد چهره دلدار عطار نیشابوری : خسرونامه
در صفت دف
یکی صورت درآمد ماه پیکر سیف فرغانی : غزلیات
شمارهٔ ۳۲۱
تا چه معنیست در آن روی جهان آرایش صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۲۲
سودا به کوه و دشت صلا می دهد مرا صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۴۲
چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ما ترانه های کودکانه : بخش اول
چهارشنبه
اینجا کجاست؟ اینجا کجاست؟ مدرسه رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره
۴۴ - النوبة الاولى
قوله تعالى: حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ بر استاد کنید، و گوشوان باشید بر هنگام نمازها همه، وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى و خاصه بر نماز میانین، وَ قُومُوا لِلَّهِ قانِتِینَ و خداى را بپاى ایستید، بفرمانبردارى و پرستگارى. فَإِنْ خِفْتُمْ اگر ترسید از دشمن، فَرِجالًا أَوْ رُکْباناً پیاده نماز میکنید، یا سوار در روش و در جنگ، فَإِذا أَمِنْتُمْ و آن گه که ایمن شوید، فَاذْکُرُوا اللَّهَ نماز کنید خداى را، کَما عَلَّمَکُمْ هم چنان که در شما آموخت ما لَمْ تَکُونُوا تَعْلَمُونَ آنچه ندانستید. غالب دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۴۱
ای خداوند خردمند و جهان داور دانا صفایی جندقی : غزلیات
شمارهٔ ۱۸۵
اگر سرشک منت خاک راه تر نکند
شمارهٔ ۴۶۳
رخ تو دیدم و در عالم دگر رفتم عیوقی : ورقه و گلشاه
بخش ۲۱ - رفتن ورقه بهٔمن
چو از مسکن خویش دل را بتافت رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره
۴۲ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: الطَّلاقُ مَرَّتانِ الآیة... حکم طلاق در روزگار جاهلیت و در ابتداء اسلام پیش از نزول این آیت آن بود که هر آن کس که زن خویش را طلاق دادى اگر یکى و بیشتر، طلاق را حصرى و حدى نبود، و مرد را حق رجعت بود در روزگار عدّة، تا آن گه که زنى آمد بعایشه نالید از شوى خویش، که وى را طلاق میداد بر دوام، و رجعت میکرد بر سبیل اضرار، و عایشه آن قصه با رسول صلّى اللَّه علیه و آله و سلم بگفت، و در آن حال این آیت آمد و حدّ طلاق پیدا شد و به باز آمد. گفتند یا رسول اللَّه الطَّلاقُ مَرَّتانِ و این الثالثة؟ این دو طلاق است که گفت ذکر سیم کجاست؟ گفت: فَإِمْساکٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِیحٌ بِإِحْسانٍ این تسریح نام سدیگر طلاق است. و نامهاى طلاق در قرآن سه است: طلاق و فراق و سراح: «طلقوهن و فارقوهن و سرحوهن». کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شمارهٔ ۱۷۲
گر چه کرمت ز من عنان باز گرفت هاتف اصفهانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۸
به ره او چه غم آن را که ز جان میگذرد سعدی : باب دوم در احسان
حکایت
شنیدم که مغروری از کبر مست شاه نعمتالله ولی : دوبیتیها
دوبیتی شمارهٔ ۱۸۵
عقل را نایب خدا دانش پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
قطعه
ما نیز در دیار حقیقت، توانگریم صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۴۳۶
چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن صفی علیشاه : متفرقات
شمارهٔ ۱۰
سراغت دارم دارم ای ماه یگانه باباافضل کاشانی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۳
دشت از مجنون که لاله می روید از او مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۱۳۶
نبشته است خدا گرد چهره دلدار عطار نیشابوری : خسرونامه
در صفت دف
یکی صورت درآمد ماه پیکر سیف فرغانی : غزلیات
شمارهٔ ۳۲۱
تا چه معنیست در آن روی جهان آرایش صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۲۲
سودا به کوه و دشت صلا می دهد مرا صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۴۲
چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ما ترانه های کودکانه : بخش اول
چهارشنبه
اینجا کجاست؟ اینجا کجاست؟ مدرسه رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره
۴۴ - النوبة الاولى
قوله تعالى: حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ بر استاد کنید، و گوشوان باشید بر هنگام نمازها همه، وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى و خاصه بر نماز میانین، وَ قُومُوا لِلَّهِ قانِتِینَ و خداى را بپاى ایستید، بفرمانبردارى و پرستگارى. فَإِنْ خِفْتُمْ اگر ترسید از دشمن، فَرِجالًا أَوْ رُکْباناً پیاده نماز میکنید، یا سوار در روش و در جنگ، فَإِذا أَمِنْتُمْ و آن گه که ایمن شوید، فَاذْکُرُوا اللَّهَ نماز کنید خداى را، کَما عَلَّمَکُمْ هم چنان که در شما آموخت ما لَمْ تَکُونُوا تَعْلَمُونَ آنچه ندانستید. غالب دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۴۱
ای خداوند خردمند و جهان داور دانا صفایی جندقی : غزلیات
شمارهٔ ۱۸۵
اگر سرشک منت خاک راه تر نکند
