امام خمینی : غزلیات
خِرقه فقر
بر در میکدهام دست فشان خواهی دید ابن حسام خوسفی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۳
دلا بپرس که آن روشنی دیده کجاست کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۴۵
گر بر در او سودمی رخسار گرد آلود را بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۸۷
سفله با جاه نیزهیچکس است بابافغانی : غزلیات
شمارهٔ ۴۹
آزاد تر از بلبل باغست دل ما بابافغانی : غزلیات
شمارهٔ ۳۸۵
زغم جان می دهم چون دلربای خود نمی بینم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۲۸۹
خانهٔ دل ز غیر خالی کن اسدی توسی : گرشاسپنامه
شگفتی جزیره هر دو زور و خوشی هوا و زمین
همه کوهش از رنگ گل ناپدید محمد بن منور : فصل دوم - در حالت وفاتِ شیخ
بخش ۲
و ما وقت صبح به غسل مشغول شدیم و شیخ گفته بود کی این کرباس نیمی میزر کنید ونیمی بدوش ما درگ یرید و ما دروطاء ماپیچید و زیادت مکنید. ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۶۳
ای آینهٔ ذات تو ذات همه کس بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۴۱۷
تا تب عشق آتشم را داد سر در سوختن رشیدالدین میبدی : ۶- سورة الانعام
۱۹ - النوبة الاولى
قوله تعالى: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ هر که نیکى آرد فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها او را است فردا ده چندان وَ مَنْ جاءَ بِالسَّیِّئَةِ و هر که بدى آرد فَلا یُجْزى إِلَّا مِثْلَها پاداش ندهند او را مگر هم چندان وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ (۱۶۰) و بر هر دو از ما ستم نیاید. عثمان مختاری : شهریارنامه
بخش ۱۱۲ - رفتن فرانک با دلارام در شکارگاه گوید
چه از کوه بنمود رخسار مهر رفیق اصفهانی : رباعیات
شمارهٔ ۱۶
یار آمد و صد خدنگ در طرز نگاه اهلی شیرازی : رباعیات
شمارهٔ ۳
ای همچو گهر در صدف سینه ی ما شاه نعمتالله ولی : قطعات
قطعهٔ شمارهٔ ۳۶
موئی به میان ما نگنجد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۶۵
در این در به جز ما آشنا نیست عنصری بلخی : بحر متقارب
شمارهٔ ۵۴
نشست و همی راند بر گل سرشک ملا احمد نراقی : باب چهارم
صفت نوزدهم - حب جاه، شهرت، و ریاست
و حقیقت «جاه»، تسخیر قلوب مردم و مالک شدن دلهای ایشان است همچنان که مالداری، تسخیر اعیان و درهم و دینار و ضیاع و عقار و غلام و کنیز و امثال آنها است و در وقتی که دلها مسخر کسی می گردند که اعتقاد صفت کمالی در حق آن کس نماید، خواه آن صفت کمال واقعی باشد چون علم و عبادت و تقوی و زهد و شجاعت و سخاوت و امثال اینها یا اینکه به اعتقاد مردم و خیال ایشان آن را کمال تصور نموده باشند چون: سلطنت و ولایت و منصب و ریاست پو غنا و مال و حسن و جمال و امثال اینها. سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۹
چشم مخمور تو تا در خواب مستی خفته است
خِرقه فقر
بر در میکدهام دست فشان خواهی دید ابن حسام خوسفی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۳
دلا بپرس که آن روشنی دیده کجاست کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۴۵
گر بر در او سودمی رخسار گرد آلود را بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۸۷
سفله با جاه نیزهیچکس است بابافغانی : غزلیات
شمارهٔ ۴۹
آزاد تر از بلبل باغست دل ما بابافغانی : غزلیات
شمارهٔ ۳۸۵
زغم جان می دهم چون دلربای خود نمی بینم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۲۸۹
خانهٔ دل ز غیر خالی کن اسدی توسی : گرشاسپنامه
شگفتی جزیره هر دو زور و خوشی هوا و زمین
همه کوهش از رنگ گل ناپدید محمد بن منور : فصل دوم - در حالت وفاتِ شیخ
بخش ۲
و ما وقت صبح به غسل مشغول شدیم و شیخ گفته بود کی این کرباس نیمی میزر کنید ونیمی بدوش ما درگ یرید و ما دروطاء ماپیچید و زیادت مکنید. ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۶۳
ای آینهٔ ذات تو ذات همه کس بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۴۱۷
تا تب عشق آتشم را داد سر در سوختن رشیدالدین میبدی : ۶- سورة الانعام
۱۹ - النوبة الاولى
قوله تعالى: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ هر که نیکى آرد فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها او را است فردا ده چندان وَ مَنْ جاءَ بِالسَّیِّئَةِ و هر که بدى آرد فَلا یُجْزى إِلَّا مِثْلَها پاداش ندهند او را مگر هم چندان وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ (۱۶۰) و بر هر دو از ما ستم نیاید. عثمان مختاری : شهریارنامه
بخش ۱۱۲ - رفتن فرانک با دلارام در شکارگاه گوید
چه از کوه بنمود رخسار مهر رفیق اصفهانی : رباعیات
شمارهٔ ۱۶
یار آمد و صد خدنگ در طرز نگاه اهلی شیرازی : رباعیات
شمارهٔ ۳
ای همچو گهر در صدف سینه ی ما شاه نعمتالله ولی : قطعات
قطعهٔ شمارهٔ ۳۶
موئی به میان ما نگنجد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۶۵
در این در به جز ما آشنا نیست عنصری بلخی : بحر متقارب
شمارهٔ ۵۴
نشست و همی راند بر گل سرشک ملا احمد نراقی : باب چهارم
صفت نوزدهم - حب جاه، شهرت، و ریاست
و حقیقت «جاه»، تسخیر قلوب مردم و مالک شدن دلهای ایشان است همچنان که مالداری، تسخیر اعیان و درهم و دینار و ضیاع و عقار و غلام و کنیز و امثال آنها است و در وقتی که دلها مسخر کسی می گردند که اعتقاد صفت کمالی در حق آن کس نماید، خواه آن صفت کمال واقعی باشد چون علم و عبادت و تقوی و زهد و شجاعت و سخاوت و امثال اینها یا اینکه به اعتقاد مردم و خیال ایشان آن را کمال تصور نموده باشند چون: سلطنت و ولایت و منصب و ریاست پو غنا و مال و حسن و جمال و امثال اینها. سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۹
چشم مخمور تو تا در خواب مستی خفته است
