غزل ۱۷۸۳ - کسی که بوی شراب از کدو تواند شست
غزل ۱۷۸۴ - ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشست
غزل ۱۷۹۷ - به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیست
غزل ۱۸۰۳ - کرم در آب و گل چرخ تنگ میدان نیست
غزل ۱۸۱۲ - به غیر خشم که در خوردنش وبالی نیست
غزل ۱۸۱۸ - طریق مردم سنجیده خودستایی نیست
غزل ۱۸۱۹ - ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست
غزل ۱۸۲۲ - وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشت
غزل ۱۸۳۴ - ره سخن به رخش خط عنبرافشان یافت
غزل ۱۸۳۶ - نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافت
غزل ۱۸۷۱ - آن خال لب ستاره صبح قیامت است
غزل ۱۸۷۲ - هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است
غزل ۱۸۷۳ - پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت است
غزل ۱۸۸۴ - آن را که در وطن لب نانی میسرست
غزل ۱۸۸۶ - مردن به درد عشق به دنیا برابرست
غزل ۱۸۸۹ - آزادگی به سلطنت جم برابرست
غزل ۱۸۹۰ - زلف معنبر تو به صد جان برابرست
غزل ۱۸۹۱ - پیش کسی که درد به درمان برابرست
غزل ۱۸۹۵ - با ما یکی است هر که ز مردم جداترست
غزل ۱۸۹۸ - جانهای آرمیده ز مردم رمانترست