انتقاد اجتماعی

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۵ - رفت پیری چو ز حد، مرگ گوارنده تر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۰ - نه همین صبح از غمم پیر است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۳ - دگر بجای رخ ساده، لوح ساده بس است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۶۶ - دل تو آهن و رو سنگ و خواب سنگین است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۷۱ - لوح دنیا از خط مهر و محبت ساده است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۰۶ - شب ز دردم، جمله دریا حق گذشت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۳ - واعظ مکن نصیحت خود صرف ما عبث واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۴ - زندگی شد همه نابود، پی بود عبث واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۲۰ - دیو خویان راست، باهم روز شب دیوان پوچ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۲۱ - چندین بزینت بدن ای خودنما مپیچ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۲۲ - فصل شباب رفت و، نیامد بکار هیچ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۴۹ - فضای خاطرم از غم از آن غبار ندارد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۵۲ - جهان خاک کرم خیزی ندارد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۶۲ - حبذا زور جنون، مغلوب زنجیرم نکرد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۶۳ - پیری در خواهش بدل ریش برآورد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۷۵ - دلخوردنی ز مال، به اهل غنا رسد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۸۶ - ز پیری، چون مرا قد همچو شمع سرنگون باشد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۸۸ - ما را ز آشنایان، غیر از جفا نباشد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۹۰ - شوری اگر بسر هست، دستار گو نباشد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۰۷ - می پرستان چهره ها از تاب می افروختند