انتقاد اجتماعی

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵ - چون کند سویم نظر، چشم از کجا خواب از کجا واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۴ - ز لطف دوست کی آید دریدن پرده ما را؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۰ - ز کیفیت بود هر گوشه صد میخانه در صحرا واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۵ - عینک شود چو شیشه دل عقل پیر را واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۷ - بنرمی میتوان تسخیر کردن خصم سرکش را واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳ - گشته از سوز شرر زان سینه گلخن سنگ را واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۱ - زان لعل لب سخن شده رنگین ز بس مرا واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۶ - جوهر از تیغ زبان شد،ریخت تا دندان مرا واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۰ - نبسته جز بدی من، کمر بکینه مرا واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۱ - در میان خلق عالم، کشت تنهایی مرا واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۳ - بستیم ز لب، در به رخ آفات زمان را واعظ قزوینی غزلیات شماره ۷۰ - سر به زینت کی فرود آرد تن رنجور ما؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۸۳ - خاکساری شده سرمایه آسودن ما واعظ قزوینی غزلیات شماره ۸۹ - از زبان کلک نقاشان، شنیدم بارها واعظ قزوینی غزلیات شماره ۹۰ - برای نان کشی تا چند از دونان تفوقها واعظ قزوینی غزلیات شماره ۹۱ - تا چند ای ستمگر تاراج مال و جانها؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۰۲ - چه پیش خلق گشایی دهان برای طلب؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۰۹ - به پیری و جوانی در طلب، زشتست تقصیرت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۱۳ - ز روزگار وفا خواهی؟ از تو این عجب است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۱۵ - دور از تو، همدمم غم و اندوه و محنت است