تصوف

اهلی شیرازی غزلیات شماره ۲۰۹ - گنج قارون بزمین رفت و ملامت باقی است اهلی شیرازی غزلیات شماره ۲۲۱ - دل ز غم تا کی کند فریاد، خاموشی خوش است اهلی شیرازی غزلیات شماره ۲۲۲ - دیوانه یارم من و با کس نظرم نیست اهلی شیرازی غزلیات شماره ۲۴۶ - کی آب خضر همدم طبع سلیم ماست اهلی شیرازی غزلیات شماره ۲۴۷ - گر چو گل در کف ما جام می صبحگهی است اهلی شیرازی غزلیات شماره ۲۷۱ - سینه ایصوفی اگر صاف است چو آیینه ات اهلی شیرازی غزلیات شماره ۳۰۰ - جان من مسکین که گرفتار غم اوست اهلی شیرازی غزلیات شماره ۳۲۲ - ساقیا بی لب لعلت می ناب اینهمه نیست اهلی شیرازی غزلیات شماره ۳۲۳ - نه که در کوی تو جز من دگری گمره نیست اهلی شیرازی غزلیات شماره ۳۶۴ - باغبان، آنسرو اگر برطرف جو خواهد نشست اهلی شیرازی غزلیات شماره ۳۷۲ - در عشق تو تا در غم خویشی ملامت است اهلی شیرازی غزلیات شماره ۴۵۵ - خوبان دل گرم و نفس سرد چه دانند؟ اهلی شیرازی غزلیات شماره ۴۵۸ - زاهد، مرا که بیدل و دین آفریده اند اهلی شیرازی غزلیات شماره ۵۰۱ - روز ازل که جز رقم کفر و دین نبود اهلی شیرازی غزلیات شماره ۵۰۴ - ای همنفسان دست ز ما باز گذارید اهلی شیرازی غزلیات شماره ۵۱۴ - سر من اگر نشانی ز در کنشت دارد اهلی شیرازی غزلیات شماره ۵۳۲ - سر بجای پای در میخانه میباید نهاد اهلی شیرازی غزلیات شماره ۵۹۳ - تا من از مادر نزادم غم کا زاییده شد اهلی شیرازی غزلیات شماره ۶۰۲ - خوش روزگار وصل که ما را دویی نبود اهلی شیرازی غزلیات شماره ۶۰۵ - بر آستان حرم زاهدی که سر میزد