شماره ۱۶۳ - نه ساکن باغ و نه مقیم چمنم
شماره ۴ - شب تنهایی ای دل هر که چون غم همدمی دارد
شماره ۴۲ - قرب یک ماه شد که در شب روز
شماره ۴۹ - دوستانی که مر مرا بودند
شماره ۱۰۳ - نز خلق هیچ کار مرا استقامتی
شماره ۳۴ - بی دوست مانده ام چو تو را دوست خوانده ام
شماره ۴۶ - تا به کی بر خرقه بندم جسم غم فرسوده را
شماره ۵۰ - ازین ویرانه تر می خواستم ویرانه خود را
شماره ۷۱ - آن دهد در گریه پند ما که با ما دشمن است
شماره ۸۷ - هر که را معنی نمی خیزد ز دل گفتار نیست
شماره ۱۰۶ - چنان ز خانه برون رفتنم به دل ننگ است
شماره ۱۳۰ - شهر ویران شده گریه مستانه ماست
شماره ۱۷۶ - بزمت غم بار ما ندارد
شماره ۳۰۲ - از طور صلح و عربده بیگانه ام هنوز
شماره ۳۴۲ - هرگز گلی شکفته نشد از نسیم خویش
شماره ۳۴۹ - بی تو نه با غم خوش و نی خانه خوش
شماره ۴۵۴ - همیشه گریه تلخی در آستین دارم
شماره ۴۵۵ - تا به کی از کثرت غم روی بر زانو نهم
شماره ۴۸۱ - چند فارغ از نشاط درد و درمان زیستن
شماره ۵۴۷ - خلوتی خواهم و سودای سر زلف کسی