شماره ۱۲۲ - شهیدان تو را ای نونهال سرگرانیها
شماره ۱۶۲ - عهد پیرانه سری، عشق جوان افتاده ست
شماره ۲۲۵ - دور از در تو روضه ی رضوان به ما نساخت
شماره ۲۴۴ - چون صبح به بر، دیدهٔ من پیرهنی داشت
شماره ۲۵۴ - دل در هوس نرگس مستانه اسیر است
شماره ۳۰۶ - تاکی ز جوی هر مژه ام اشک و خون رود
شماره ۳۸۱ - یاد آن زمان که بادهٔ عشرت به کام بود
شماره ۴۰۹ - دلم از زمزمه عشق پریشان می کرد
شماره ۴۲۶ - کار رسوایی ما حیف به پایان نرسید
شماره ۴۴۱ - از عشق، تن سوخته جانان گله دارد
شماره ۴۵۴ - خالی دمی ز درد تو این ناتوان نبود
شماره ۵۱۸ - ازین دهشت که هجرانی مبادا در کمین باشد
شماره ۵۷۸ - بود یارم غم دیرینهء خویش
شماره ۵۹۵ - زندگی در جمع سامان رفت، حیف
شماره ۶۰۴ - جاری چو به یاد رخ جانان شودم اشک
شماره ۶۴۰ - ترسم که پریشان شود از ناله غبارم
شماره ۶۶۳ - رفتیم و به آن قامت رعنا نرسیدیم
شماره ۶۸۲ - از بس غبار حسرت دیدار داشتم
شماره ۸۱۲ - نمی بینم کسی از آشنارویان به جا مانده
شماره ۸۸۶ - نمی ماند به مصر از پیرهن، جز تهمت چاکی