غزل ۲۸۹ - دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیدهاند
غزل ۳۰۸ - ترک ستم پرست من ترک جفا نمیکند
غزل ۳۱۰ - دلدار دل ببرد و زما پرده میکند
غزل ۳۱۱ - نی بین که چون به درد فغانی همی کند؟
غزل ۳۱۵ - در بند غم عشق تو بسیار کسانند
غزل ۳۲۲ - آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بود
غزل ۳۲۴ - همیشه تا تن من برقرار خواهد بود
غزل ۳۳۰ - تو را که گفت که من بیتو میتوانم بود
غزل ۳۴۲ - عشق همان به که به زاری بود
غزل ۳۷۱ - دلی که در سر زلف شما همی آید
غزل ۳۷۵ - من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسید
غزل ۳۷۶ - دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسید
غزل ۳۹۰ - من که خمارم، به مسجدها مده را هم دگر
غزل ۳۹۳ - جانا، ضمیرت حال ما نیکو نمیداند مگر؟
غزل ۴۰۳ - صنما، بیتو مرا کار به جان آمده گیر
غزل ۴۰۸ - آن سست عهد سخت کمان اوفتاد باز
غزل ۴۱۰ - ما در به روی خلق فرو بستهایم باز
غزل ۴۱۵ - کام دلم نشد ز دهانت روا هنوز
غزل ۴۴۶ - گفتم: به چابکی ببرم جان ز دست عشق
غزل ۴۵۴ - من نخواهم برد جان از دست دل