غزل ۱۱۸ - آینهٔ جان به جز آن روی نیست
غزل ۱۱۹ - تیر او تا به سرا پردهٔ دل ماوا داشت
غزل ۱۲۱ - آن شاه ملک دل ستم از من دریغ داشت
غزل ۱۲۳ - خاطری جمع ز شبه آن که تو میدانی داشت
غزل ۱۲۴ - بعد چندین انتظار آن مه به خاک ما گذشت
غزل ۱۲۵ - فغان که همسفر غیر شد حبیب و برفت
غزل ۱۲۷ - بردوش آن قدر دل من بار غم گرفت
غزل ۱۲۹ - بود شهری و مهی آن نیز محمل بست و رفت
غزل ۱۳۰ - یارم طریق سرکشی از سر گرفت و رفت
غزل ۱۳۲ - با رقیب آمد و این غمکده را در زد و رفت
غزل ۱۳۳ - خاست غوغائی و زیبا پسری آمد و رفت
غزل ۱۳۶ - بیپرده برآئی چو به صحرای قیامت
غزل ۱۳۷ - زین نقشخانه کی من دیوانه جویمت
غزل ۱۳۸ - کدام سرو ز سنبل نهاده بند به پایت
غزل ۱۳۹ - به قصد جان من در جلوه آمد قد رعنایت
غزل ۱۴۰ - زهی گشوده کمند بلا سلاسل مویت
غزل ۱۴۸ - درختان تا شوند از باد گاهی راست گاهی کج
غزل ۱۴۹ - زهی ز تو دل ناوک سزای من مجروح
غزل ۱۵۰ - به زبان خرد این نکته صریح است صریح
غزل ۱۵۱ - ای لبت زنده کرده نام مسیح