غزل ۱۲۷ - سر بیمار گر آن چشم دل آزار نداشت
غزل ۱۲۸ - دی چو تیر از برم آن ترک کمان دار گذشت
غزل ۱۲۹ - دلم به کوی تو هر شام تا سحر میگشت
غزل ۱۳۰ - چندی از صومعه در دیر مغان باید رفت
غزل ۱۳۲ - یک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت
غزل ۱۳۳ - کی دل از حلقهٔ آن زلف دو تا خواهد رفت
غزل ۱۳۴ - هر جا سخنی از آن دهان رفت
غزل ۱۳۶ - رسید قاصد و پیغام وصل جانان گفت
غزل ۱۳۸ - هم به حرم هم به دیر بدر دجا دیدمت
غزل ۱۳۹ - ای فتنهٔ هر دوری از قامت فتانت
غزل ۱۴۰ - ای آب زندگانی یک نکته از دهانت
غزل ۱۴۱ - عهد همه بشکستم در بستن پیمانت
غزل ۱۴۲ - ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت
غزل ۱۴۴ - تا پرده ز صورتش برافتاد
غزل ۱۴۶ - فریاد که رفت خونم از یاد
غزل ۱۴۷ - تا دلم در خم آن زلف سیهنام افتاد
غزل ۱۴۸ - بر دوش تو تا زلف زرهپوش تو افتاد
غزل ۱۴۹ - در پای تو تا زلف چلیپای تو افتاد
غزل ۱۵۰ - در پای تو تا زلف چلیپای تو افتاد
غزل ۱۵۱ - تا سوی من آن چشم سیه را نگه افتاد