شماره ۴۹۶ - باد آمد و زان سرو خرامان خبر آورد
شماره ۴۹۷ - یک خنده بزن، زان لب لعل شکرآلود
شماره ۵۰۰ - ای زلف تو دام دل دانا و خردمند
شماره ۵۰۴ - هر سر که به سودای تو از پای در آمد
شماره ۵۰۶ - گر بار دگر ماه من از بام برآید
شماره ۵۰۷ - سروی چو تو در خلخ و نوشاد نباشد
شماره ۵۰۹ - بر آب رخت یک گل سیراب نیاید
شماره ۵۱۱ - گر چشم من از صورت تو دور نباشد
شماره ۵۱۲ - سروی چو تو در اچه و در تته نباشد
شماره ۵۱۳ - بی نرگس تو خواب ندانم که چه باشد
شماره ۵۱۴ - دل بسته بالای یکی تنگ قبا شد
شماره ۵۱۵ - تا جان مرا از لب لعل تو خبر شد
شماره ۵۱۷ - آن کودک نورسته که سیمین بدنی شد
شماره ۵۱۸ - ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد
شماره ۵۲۰ - جان تشنگی از شربت عناب تو دارد
شماره ۵۲۱ - دیوانه دلم زلف پریشان که دارد
شماره ۵۲۲ - رویی که تو داری گل سیراب ندارد
شماره ۵۲۵ - یارم چو به خنده شکر بسته گشاید
شماره ۵۲۶ - جایی گذرت، ای بت چالاک، نیفتد
شماره ۵۲۷ - آن را که غمی باشد و گفتن نتواند