شماره ۳۵۹ - پیش رویت صنما وصف قمر نتوان کرد
شماره ۳۶۱ - پیوسته ابرویت دل این ناتوان کشد
شماره ۳۶۳ - تا رخت روشنی دیده نشد
شماره ۳۶۵ - ناز گلبرگ رخت سنبل تر میریزد
شماره ۳۶۶ - تشنه وصل تو را بی تو اگر خواب آمد
شماره ۳۶۷ - جانا به نظر قد تو سرو چمن آمد
شماره ۳۶۸ - جان را به غیر وصلت خوشدل نمی توان کرد
شماره ۳۶۹ - جان و لبش از صبح ازل همنفسانند
شماره ۳۷۲ - بشیوه پسته و بادام تو یکی ز شکر
شماره ۳۷۳ - چرا نسیم صبا خاک پاش میسپرد
شماره ۳۷۴ - چشمت به سعی غمزه در فتنه باز کرد
شماره ۳۷۵ - چشم تو التفات بمردم نمی کند
شماره ۳۷۶ - چشم توأم به غمزه خونخوار می کشد
شماره ۳۷۷ - چشم تو که آرام دل خلق جهان برد
شماره ۳۷۸ - چشم خوشت آندم که سر از خواب برآورد
شماره ۳۷۹ - چشم شوخت دل عاشق به هوس میگیرد
شماره ۳۸۰ - چشم مستت گو شمال نرگس پر خواب داد
شماره ۳۸۲ - چنین که سوز فراقم ز سینه دود برآورد
شماره ۳۸۴ - چو بار زیستن اهل درد نپسندید
شماره ۳۸۵ - چه کم شود ز تو ای مه که برمنت گذر افتد