غزل ۴۸۹ - ریخت ناخن بسکه خار یأس از پا می کشم
غزل ۵۰۰ - بچاک سینه نه مرهم پی دوا بندم
غزل ۵۰۵ - سفر نیکوست اما نه زکوی دلستان رفتن
غزل ۵۰۸ - هر دم مشو سوار به عزم شکار من
غزل ۵۰۹ - نه همین می رمد آن نوگل خندان از من
غزل ۵۱۰ - مگو ناصح که بتوان از رخ جانان نظر بستن
غزل ۵۱۱ - ای صبا این دل صد چاک بجانان برسان
غزل ۵۱۹ - بیغما برد دین و دل که دست انداز نازست این
غزل ۵۲۶ - کس نمی گیرد دگر در رهن صهبا پیرهن
غزل ۵۲۹ - نه گل شناسم و نه باغ و بوستان بی تو
غزل ۵۳۰ - ایکاش صد دل باشدم ایجان و دل قربان تو
غزل ۵۳۲ - غنچه یکی ز جمله خونین دلان تو
غزل ۵۳۳ - صبح نگرددت سفید پیش بناگوش تو
غزل ۵۳۵ - ز آشفتگی حالم ربط از سخن بریده
غزل ۵۴۰ - قربان آن بناگوش، وان برق گوشواره
غزل ۵۴۲ - غرور حسنش از بس با اسیران سرگران کرده
غزل ۵۴۴ - علاقه ام ز تو نگسسته وز حیات بریده
غزل ۵۴۵ - هوای سیر گلشن مانده است و بال و پر رفته
غزل ۵۴۷ - ز آتش پنهان عشق، هر که شد افروخته
غزل ۵۵۰ - اشکم ز دل چو شعله فروزان برآمده