غزل ۲۹۲ - هر زخم که خدنگ تو زیب نشان شود
غزل ۲۹۵ - خط چون سپاه حسن ترا صف شکن شود
غزل ۲۹۶ - سیل را درس روانی گریه ما می دهد
غزل ۲۹۷ - بلب از شوق پابوس تو جان ناتوان آمد
غزل ۲۹۹ - مرنج از کس که هر محنت که آید زآسمان آید
غزل ۳۰۰ - چشم بدمست تو چون عربده بنیاد کند
غزل ۳۰۳ - گرم آسوده دوران می گذارد
غزل ۳۰۴ - گر بتحریر ستم نامه هجران آید
غزل ۳۰۷ - خیال چشم تو در خاطرم گذر نکند
غزل ۳۰۹ - چو جرس کار دل ار ناله و فریاد بود
غزل ۳۱۰ - بسکه حرف قامتت ورد دل دیوانه شد
غزل ۳۱۵ - بهار آمد و جانی بجسم مینا شد
غزل ۳۱۷ - خیال گلشن رویت بدل گذار نکرد
غزل ۳۲۳ - دست حسنت پنجه خورشید تابان می برد
غزل ۳۳۳ - دل را کی آن طاقت بود کز فکر جانان بگذرد
غزل ۳۳۴ - نه بمی گرد کدورت از دل ما می رود
غزل ۳۳۶ - دل بیهده افغان ز تو ناساز ندارد
غزل ۳۴۰ - کی بود سرگشتگی ها را دل از سر واکند
غزل ۳۴۲ - نگه چوگرم بر آن پرحجاب می گذرد
غزل ۳۴۵ - عاشق آنست که چون داغ تمنا سوزد