غزل ۱۲۰ - عشق جز بخشش خدایی نیست
غزل ۱۲۱ - آیینهٔ تو سیاه رویی است
غزل ۱۲۲ - زهی زیبا جمالی این چه روی است
غزل ۱۲۳ - هر دیده که بر تو یک نظر داشت
غزل ۱۲۵ - درد دل من از حد و اندازه درگذشت
غزل ۱۲۶ - در عشق تو عقل سرنگون گشت
غزل ۱۲۷ - ای دلم مست چشمهٔ نوشت
غزل ۱۲۸ - تا دل من راه جانان بازیافت
غزل ۱۲۹ - تا گل از ابر، آب حیوان یافت
غزل ۱۳۰ - تا دل ز کمال تو نشان یافت
غزل ۱۳۲ - پیشگاه عشق را پیشان که یافت
غزل ۱۳۳ - خاک کویت هر دو عالم در نیافت
غزل ۱۳۵ - هر دل که ز عشق بی نشان رفت
غزل ۱۳۶ - دوش جان دزدیده از دل راه جانان برگرفت
غزل ۱۳۷ - آتش سودای تو عالم جان در گرفت
غزل ۱۳۸ - گر نبودی در جهان امکان گفت
غزل ۱۴۰ - ای آفتاب طفلی در سایهٔ جمالت
غزل ۱۴۱ - ای بی نشان محض نشان از که جویمت
غزل ۱۴۳ - ای مشک خطا خط سیاهت
غزل ۱۴۵ - ای پرتو وجودت در عقل بی نهایت