شماره ۲۳۹ - هما! نصیب تو از من چنان که خواهی نیست
شماره ۲۴۰ - خمار وصل، دلم را ز اضطراب شکست
شماره ۲۴۱ - سینه ریشان ترا تیغ شهادت مرهم است
شماره ۲۴۳ - ز جوش ناله به دل اضطراب بسیار است
شماره ۲۴۴ - غنچه دلتنگ و لاله در خون است
شماره ۲۴۷ - موسم کسب هوا شد که دگر مهتاب است
شماره ۲۵۰ - حاصل سوختگان در ره برق خطر است
شماره ۲۵۱ - پایه ی نعش مرا یار من از جا برداشت
شماره ۲۵۲ - سوختن از تب سوزان محبت تابی ست
شماره ۲۵۴ - عشق را چندان که مهرش بود هم کینش بد است
شماره ۲۵۷ - می بی منت اگر میل کنی، حیرانی ست
شماره ۲۵۸ - کی توان در عشق، بی سامان حیرانی نشست؟
شماره ۲۵۹ - خصمی به میان من و غیر از سخن توست
شماره ۲۶۱ - امشب که ز بختم به سوی بزم تو راه است
شماره ۲۶۲ - یار ما مونس بد و نیک است
شماره ۲۶۳ - دلم چو شمع همه عمر میهمان خود است
شماره ۲۶۸ - آن گل که توان حرفی ازان زد گل داغ است
شماره ۲۷۰ - به توبه هر که ز یک قطره ی شراب گذشت
شماره ۲۷۲ - در گلستان جهان هر مرغ نالان خود است
شماره ۲۷۵ - مرا کی از سبوی می گزیر است