شماره ۳۴۹ - دارم هوس رخصت آهی و دگر هیچ
شماره ۳۵۷ - زبان که یاد دل بوالفضول می آرد
شماره ۳۵۸ - طالع من شد ضعیف از بس غم افلاک خورد
شماره ۳۵۹ - چند چون مرغ کسی بادیه پیما باشد؟
شماره ۳۶۰ - زین چرخ ستمکشان نرستند
شماره ۳۶۱ - سحر شد و دم تأثیر ناله می گذرد
شماره ۳۶۲ - عمرها رفت و نشد نام زلیخایی بلند
شماره ۳۶۴ - امشب گل شکفتگی ما دو رنگ بود
شماره ۳۶۶ - به صحرا آن کمان ابرو پی نخجیر می آید
شماره ۳۶۷ - آبروی تیغ را خونگرمی بسمل برد
شماره ۳۷۰ - ای نهاده حسن را برطاق از ابروی بلند
شماره ۳۷۱ - حمله ی شوق تو غافل را دل آگاه داد
شماره ۳۷۲ - آمد دی و ز میکده ها شور شد بلند
شماره ۳۷۴ - دامان طرب بهار افشاند
شماره ۳۷۵ - خوش آن عاشق که خون از دیده ی نمناک او ریزد
شماره ۳۷۶ - به غیر کار جفا آسمان نمی داند
شماره ۳۷۸ - چشم من ناز توتیا نکشد
شماره ۳۷۹ - آن کس که ز آسوده دلی رنگ برآرد
شماره ۳۸۱ - بی قراران گر ز کوی او برون گامی نهند
شماره ۳۸۳ - مرا بر حاصل کس نیست امید