شماره ۳۲۷ - تب و تاب جگر از شعله رخسارهٔ اوست
شماره ۳۲۹ - حسن رخسار تو موقوف شراب ناب نیست
شماره ۳۳۰ - برخاک آنچه از مژهٔ ما چکیده است
شماره ۳۳۲ - زاهد از دنیا پی تحصیل سیم و زر گذشت
شماره ۳۳۳ - خلوت تن از فروغ جوهر جان روشن است
شماره ۳۳۵ - بیخود صهبای حیرت باش می نوشی بس است
شماره ۳۳۷ - ناخنی گر می زند بر دل نوای سازهاست
شماره ۳۳۸ - کم گرفتن عشق را بسیار کافر نعمتی است
شماره ۳۳۹ - آرام در مقام رضای خدا گرفت
شماره ۳۴۰ - کام دو جهان در قدم زاری دلهاست
شماره ۳۴۲ - رفتی و حال دل از بسیاری غم درهم است
شماره ۳۴۳ - زبان که منصب او پادشاهی سخن است
شماره ۳۴۴ - خون دل تا شراب احمر ماست
شماره ۳۴۵ - مهربانی با خلایق پاسبان دولت است
شماره ۳۴۶ - قسمت هر کس زنعمت خانه اش پیمانه ای است
شماره ۳۴۸ - دست در کار زن آخر نه ترا کاری هست
شماره ۳۴۹ - در حریمش دل و جان باخته می باید رفت
شماره ۳۵۰ - در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماست
شماره ۳۵۱ - هر کجا می نیست گر گلشن بود غمخانه است
شماره ۳۵۲ - آن را که غباری به رخ از تربت طوس است