عرفان

مولوی غزلیات غزل ۵۳۴ - رو آن ربابی را بگو مستان سلامت می‌کنند مولوی غزلیات غزل ۵۳۵ - سودای تو در جوی جان چون آب حیوان می‌رود مولوی غزلیات غزل ۵۳۶ - آمد بهار عاشقان تا خاکدان بستان شود مولوی غزلیات غزل ۵۳۷ - کاری نداریم ای پدر جز خدمت ساقی خود مولوی غزلیات غزل ۵۳۸ - گر آتش دل برزند بر مؤمن و کافر زند مولوی غزلیات غزل ۵۴۰ - مستی سلامت می‌کند پنهان پیامت می‌کند مولوی غزلیات غزل ۵۴۱ - صرفه مکن صرفه مکن صرفه گدارویی بود مولوی غزلیات غزل ۵۴۲ - بیگاه شد بیگاه شد خورشید اندر چاه شد مولوی غزلیات غزل ۵۴۳ - یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خود مولوی غزلیات غزل ۵۴۴ - ای که ز یک تابش تو کوه احد پاره شود مولوی غزلیات غزل ۵۴۵ - بی‌تو به سر می‌نشود با دگری می‌نشود مولوی غزلیات غزل ۵۴۶ - هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود مولوی غزلیات غزل ۵۴۷ - سجده کنم پیش کش آن قد و بالا چه شود؟ مولوی غزلیات غزل ۵۴۸ - چشم تو ناز می‌کند ناز جهان تو را رسد مولوی غزلیات غزل ۵۵۰ - پنبه ز گوش دور کن بانگ نجات می‌رسد مولوی غزلیات غزل ۵۵۱ - جان و جهان چو روی تو در دو جهان کجا بود؟ مولوی غزلیات غزل ۵۵۲ - چیست صلای چاشتگه خواجه به گور می‌رود مولوی غزلیات غزل ۵۵۴ - این رخ رنگ رنگ من هر نفسی چه می‌شود؟ مولوی غزلیات غزل ۵۵۵ - چون که جمال حسن تو اسب شکار زین کند مولوی غزلیات غزل ۵۵۶ - جور و جفا و دوری‌یی کان کنه کار می‌کند