عرفان

مولوی غزلیات غزل ۵۵۷ - دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بود؟ مولوی غزلیات غزل ۵۵۹ - زهرهٔ عشق هر سحر بر در ما چه می‌کند؟ مولوی غزلیات غزل ۵۶۲ - خیال ترک من هر شب صفات ذات من گردد مولوی غزلیات غزل ۵۶۳ - دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد مولوی غزلیات غزل ۵۶۴ - همی‌بینیم ساقی را که گرد جام می‌گردد مولوی غزلیات غزل ۵۶۶ - بتی کو زهره و مه را همه شب شیوه آموزد مولوی غزلیات غزل ۵۶۷ - نباشد عیب پرسیدن تو را خانه کجا باشد؟ مولوی غزلیات غزل ۵۶۸ - چو آمد روی مه رویم چه باشد جان که جان باشد؟ مولوی غزلیات غزل ۵۶۹ - بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمد مولوی غزلیات غزل ۵۷۱ - بیا کامشب به جان بخشی به زلف یار می‌ماند مولوی غزلیات غزل ۵۷۲ - ورای پردهٔ جانت دلا خلقان پنهانند مولوی غزلیات غزل ۵۷۳ - برآمد بر شجر طوطی که تا خطبه‌ی شکر گوید مولوی غزلیات غزل ۵۷۶ - دل من چون صدف باشد خیال دوست در باشد مولوی غزلیات غزل ۵۷۷ - چو برقی می‌جهد چیزی عجب آن دلستان باشد؟ مولوی غزلیات غزل ۵۷۸ - مرا عهدی‌ست با شادی که شادی آن من باشد مولوی غزلیات غزل ۵۷۹ - دگرباره سر مستان ز مستی در سجود آمد مولوی غزلیات غزل ۵۸۰ - صلا یا ایها العشاق کان مه رو نگار آمد مولوی غزلیات غزل ۵۸۲ - اگر خواب آیدم امشب سزای ریش خود بیند مولوی غزلیات غزل ۵۸۳ - رسیدم در بیابانی که عشق از وی پدید آید مولوی غزلیات غزل ۵۸۵ - مرا دلبر چنان باید که جان فتراک او گیرد