عرفان

مولوی غزلیات غزل ۱۲۳۱ - وقتت خوش وقتت خوش حلوایی و شکرکش مولوی غزلیات غزل ۱۲۳۲ - هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش مولوی غزلیات غزل ۱۲۳۳ - درون ظلمتی‌‌‌ می‌جو صفاتش مولوی غزلیات غزل ۱۲۳۵ - نگاری را که‌‌‌ می‌جویم به جانش مولوی غزلیات غزل ۱۲۳۶ - برفتم دی به پیشش سخت پرجوش مولوی غزلیات غزل ۱۲۳۷ - شنو پندی ز من ای یار خوش کیش مولوی غزلیات غزل ۱۲۳۸ - امروز خوش است دل که تو دوش مولوی غزلیات غزل ۱۲۳۹ - ای خواجه تو عاقلانه‌‌‌ می‌باش مولوی غزلیات غزل ۱۲۴۱ - ما نعره به شب زنیم و خاموش مولوی غزلیات غزل ۱۲۴۴ - ای سنایی گر نیابی یار یار خویش باش مولوی غزلیات غزل ۱۲۴۵ - آن که بیرون از جهان بد در جهان آوردمش مولوی غزلیات غزل ۱۲۴۶ - دوش رفتم در میان مجلس سلطان خویش مولوی غزلیات غزل ۱۲۴۷ - عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویش مولوی غزلیات غزل ۱۲۴۸ - ساقیا بی‌گه رسیدی می بده مردانه باش مولوی غزلیات غزل ۱۲۴۹ - شده‌ام سپند حسنت وطنم میان آتش مولوی غزلیات غزل ۱۲۵۱ - گر لب او شکند نرخ شکر می‌رسدش مولوی غزلیات غزل ۱۲۵۲ - آن که مه غاشیهٔ زین چو غلامان کشدش مولوی غزلیات غزل ۱۲۵۳ - بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش مولوی غزلیات غزل ۱۲۵۴ - من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش مولوی غزلیات غزل ۱۲۵۶ - آن که جانش داده‌یی آن را مکش