عرفان

مولوی غزلیات غزل ۱۵۸۴ - هر که گوید کان چراغ دیده‌‌ها را دیده‌‌‌‌ام مولوی غزلیات غزل ۱۵۸۵ - ای جهان آب و گل تا من تو را بشناختم مولوی غزلیات غزل ۱۵۸۶ - خویش را چون خار دیدم سوی گل بگریختم مولوی غزلیات غزل ۱۵۸۸ - من سر خم را ببستم باز شد پهلوی خم مولوی غزلیات غزل ۱۵۸۹ - چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می‌برم مولوی غزلیات غزل ۱۵۹۰ - چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترم مولوی غزلیات غزل ۱۵۹۱ - وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم مولوی غزلیات غزل ۱۵۹۴ - ایها العشاق آتش گشته چون استاره‌ایم مولوی غزلیات غزل ۱۵۹۵ - سر قدم کردیم و آخر سوی جیحون تاختیم مولوی غزلیات غزل ۱۵۹۷ - این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم؟ مولوی غزلیات غزل ۱۵۹۸ - ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم مولوی غزلیات غزل ۱۵۹۹ - چون بدیدم صبح رویت در زمان برخیستم مولوی غزلیات غزل ۱۶۰۱ - بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیم مولوی غزلیات غزل ۱۶۰۳ - چون که در باغت به زیر سایهٔ طوبی‌ستم مولوی غزلیات غزل ۱۶۰۴ - بده آن بادهٔ دوشین که من از نوش تو مستم مولوی غزلیات غزل ۱۶۰۵ - بزن آن پردهٔ نوشین که من از نوش تو مستم مولوی غزلیات غزل ۱۶۰۷ - ز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندم مولوی غزلیات غزل ۱۶۰۸ - چه کسم من چه کسم من که بسی وسوسه‌مندم مولوی غزلیات غزل ۱۶۰۹ - چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم مولوی غزلیات غزل ۱۶۱۰ - منم آن عاشق عشقت که جز این کار ندارم