شماره ۱۱۰ - چون دیدیام، نظر به زمین دوختن چه بود
شماره ۱۱۱ - آن جفا پیشه که آیین وفا نشناسد
شماره ۱۱۳ - جفا کشی که ز بزم تو خوار برخیزد
شماره ۱۱۵ - هر دشمنیی که بخت بد کرد
شماره ۱۱۶ - آن نیست که دل به جا نشیند
شماره ۱۱۷ - چو همرهی به من آن سرو خوشخرام کند
شماره ۱۱۹ - سرگران دوش گذشتن زمن زار چه بود
شماره ۱۲۰ - دل به جان شب همه شب ز آه و فغانم دارد
شماره ۱۲۲ - تا دمی دامان وصلش دست شوقم سر دهد
شماره ۱۲۴ - چنان ز بیم رقیبان نظر به ره دارد
شماره ۱۳۰ - کامی ز لب لعل تو دیدن نگذارند
شماره ۱۳۱ - پاره سازد غم تو رشته تدبیر امید
شماره ۱۳۲ - بیرحم من از من سفر خویش نهان کرد
شماره ۱۳۳ - دلم به غمزه آن شوخ دلربا چه کند
شماره ۱۳۴ - بعد عمری که دمی یار من زار شود
شماره ۱۳۵ - زلفت زبان طعنه به بخت نگون کشید
شماره ۱۴۰ - باز دل چشم هوس در پی داغی دارد
شماره ۱۴۱ - اول عشق است، جای بیوفاییها نبود
شماره ۱۴۲ - ندانم پیش قاصد، حرف خودکامم چه خواهد بود
شماره ۱۴۵ - او درین نظاره کز تن جان محزون میرود