معنویت

جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۹ - کاری نیاید از خرد ذوفنون ما جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۱ - کسی کو چون دل شیر است از جرأت نشان او را جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۴ - افزود عشق قدر دل دردناک را جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۶ - چوب قفس نخست زخس می کنیم ما جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۷ - به پیری نشد چاره گردن کشان را جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۸ - لایق نبود کینهٔ چرخ اهل صفا را جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۰ - نماید جلوهٔ عکسش ز بس بیتاب دریا را جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۰۶ - به عرش عزتم جا داده است اقبال خواریها جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۱۷ - ساخت هر کس از توکل تکیه گاه خویش را جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۲۸ - پیچ و تاب غم فزاید انبساط مرد را جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۱۸ - در حقیقت مقصد جسم و مراد دل یکی است جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۲۶ - اضطرابم آتش رخسار او را دامن است جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۲۹ - دل که کارش با کریم افتاده در فرخندگی است جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۳۱ - بیا که موسم جوش بهار ییلاق است جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۳۷ - هیچ اثر از پختگی ها با زبان معلوم نیست جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۷۶ - هر که او با قامت خم گشته غافل خفته است جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۷۷ - کوکب بخت سیه روزان مدام افسرده است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۱۸ - در مشربی که مسلک و منزل برابر است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۳۳ - خلوت تن از فروغ جوهر جان روشن است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۳۶ - از موج چین، جبین هر آن کس که ساده است