شمارهٔ ۱ - مثنوی ساقی نامه شمارهٔ ۲ - قصیدهٔ ساقی نامه شمارهٔ ۳ - در باب کتاب خیرات حسان گفته شمارهٔ ۴ - متفرقه شمارهٔ ۵ - وله شماره ۶ - گر نیست مه رخت ز چه رو از شکنج زلف شماره ۷ - بسکه از آه سحر مشعله روشن کردم شماره ۸ - طاقتم نیست دلا بار غم هجران را شماره ۹ - کافر عشقم و سودای بتانم دین است شمارهٔ ۱۰ - قطعه شماره ۱۱ - اگرم ز بی نیازی همه خوار و زار دارد شماره ۱۲ - کشتیم زار و نکردی نگه از ناز برویم شماره ۱۳ - نه تیر رفته بسوی کمان فراز آید شماره ۱۴ - دلم چگونه نپیچید بخود چو مار امشب شماره ۱۵ - پاس خوددار که تو مست و حریف عیار است شماره ۱۶ - هرزه گردی نه سزای چو تو شیرین پسر است شماره ۱۷ - دل چو بر عهد تو ای خسرو خوبان ستم شماره ۱۸ - بسکه در صورت زیبای تو حیران بودم شماره ۱۹ - همه شب چشم من و صبح گریبان تو بود شماره ۲۰ - چه خطا شد ز من ایخسرو فرخ زادم شماره ۲۱ - گفتمت چونتو من دلشده را یار شوی شماره ۲۲ - با تو آمیزش غیر الفت قند و مگس است شماره ۲۳ - دانم بمقصد چیستی ای آهوی ختا شماره ۲۴ - با همه سستی که در معاهده داری شماره ۲۵ - در حیرتم از شوخی آن چشم سیه مست شماره ۲۶ - جدا ز گوشۀ چشم تو گوشۀ نگزیدم شماره ۲۷ - المنه الله که می وصل بجام است شماره ۲۸ - ای برازنده ببالای تو تشریف خدائی شماره ۲۹ - دارم اندر تن دل ویرانه‌ای شماره ۳۰ - نی بدل تاب نهفتن دارمش شماره ۳۱ - گر بپوشم سینه در تنگ آیدم شماره ۳۲ - ور بگویم قصه عامی فهم نیست شماره ۳۳ - هان ای معلم تا کی باکراه شماره ۳۴ - شمیم نافه میدهد نسیم جویبارها شماره ۳۵ - گفتم رقم کنم به تو حال دل خراب شماره ۳۶ - چشمت چو تیر غمزه گشاد از کمان دهد شماره ۳۷ - ندیدم در وطن روی نشاط آخر سفر کردم شماره ۳۸ - هر شب از یاد خطت از جگر سوختگان شماره ۳۹ - زیبانگار من دل ما را که برده‌ای شماره ۴۰ - بیدلان جمله پشیمان که چرا داد دل از کف شماره ۴۱ - ایصبا نکهت آنزلفت پریشان بمن آر شماره ۴۲ - آن تار زلف بر دل و آنشانه کردنت شماره ۴۳ - حالی نداد روی ز درس ادب مرا شماره ۴۴ - در خواب بکف داشتم این طرۀ پرتاب شماره ۴۵ - تا سر زلف تو در دست نسیم سحر است شماره ۴۶ - دل که آزاد ز زنجیر بلا و محن است شماره ۴۷ - تعلیم او نکرد معلم حدیث عشق شماره ۴۸ - همقطاران رفت ما ماندیم خاک کوی دوست شماره ۴۹ - دلم از یاد هجر دوست خون است شماره ۵۰ - مرا تنگست در دل منزل دوست شماره ۵۱ - گر چه در پای فکندی چو سرموی مرا شماره ۵۲ - نقش وصل توام از ششدرغم ره نگشود شماره ۵۳ - روی بنما و بپای تو فشانم جانرا شماره ۵۴ - ز پریشانی ما کی شود آگاه کسی شماره ۵۵ - عکس تو تا بر آینۀ ساغر اوفتاد شماره ۵۶ - گر مرا راه گدائی بسر کوی تو بود شماره ۵۷ - گر مرا در سر سودای تو شد جان سهل است شماره ۵۸ - شبهای وصل روز فراق آیدم بخواب شماره ۵۹ - بسر زلف تو کز زلف تو سر می نکشم شماره ۶۰ - رهم نمی‌دهد اغیار بر سر کویش شماره ۶۱ - جز دو ابروی کج یار بروی چونگار شماره ۶۲ - گر بدل از صحبتم داری ملال شماره ۶۳ - هزار شانه بزلف نگار خویش کشیدم شماره ۶۴ - دم شاهی زنم از بندگی حضرت تو شماره ۶۵ - گفتم هوای زلف تو از سر بدر کنم شماره ۶۶ - تا پی عربده مژگان تو پیوست بهم شماره ۶۷ - با سینه غمت را سروکار بست و گرنه شماره ۶۸ - با همه شعلۀ آهی که شب از سینه بر آرم شمارهٔ ۶۹ - تضمین شماره ۷۰ - ساقیا ساغر دوشینه نبرد از هوشم شماره ۷۱ - دفتر دانش ما اشگروان پاک بشست شماره ۷۲ - ز هجر از پیش یار افغان نمیکردم چه میکردم شماره ۷۳ - هوای زلف تو تا جا گرفته در دل من شماره ۷۴ - در حلقۀ گیسوی تو هر حلقه اسیری شماره ۷۵ - در ره بادیه کردیم سراغی تو بسی شماره ۷۶ - ایسر مه سای چشم بتان خاکراه تو شماره ۷۷ - آنقدر مهلتم از هجرده ایجان که بدل شماره ۷۸ - ای زلف ز بسکه خود پریشانی شمارهٔ ۷۹ - مصرع شماره ۸۰ - مزن تیر بر سینه ام ناتوانی شماره ۸۱ - ریزند خون من آخر خوبان بعربده جوئی شماره ۸۲ - پی تیر نگاهی چند گیرم دامنت زخمی شماره ۸۳ - چه مژده بود که باد سحرگهی آورد شماره ۸۴ - هر زمانم که رسد جان بلب از تنگی دل شماره ۸۵ - خراب باده ام وز چشم ساقی چشم آن دارم