اوحدالدین کرمانی : الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها
شمارهٔ ۴۱ - الطریقة
درمان غمت امید بی درمانی است شاه نعمتالله ولی : دوبیتیها
دوبیتی شمارهٔ ۱۹۷
پیش از وجود آدم بودیم با تو همدم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۲۰۴
مستیم و خرابیم و گرفتار فلانیم رشیدالدین میبدی : ۱۰- سورة یونس - مکیة
۷ - النوبة الثانیة
قوله تعالى وَ اتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ نُوحٍ گفتهاند نام نوح سکن بود او را نام نوح نهادند لکثرة نیاحته على قومه بعد ما اغرقوا. قوم وى اولاد قابیل بودند چون بر ایشان دعا کرد تا رب العزّة ایشان را بطوفان غرق کرد نوح بعد از آن پشیمانى خورد و بر ایشان نوحه کرد و بسیار بگریست. از بس که بگریست و نوحه کرد او را نوح نام نهادند، و این نوحه کردن و گریستن وى بر قوم خویش از خبر هامة بن الهیم معلوم شد، و ذلک ما شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۱۳۸
وقت ما خوش شد که ما ملک گدائی یافتیم میرزاده عشقی : هزلیات
شمارهٔ ۱ - آبروی دولت
دولت به ریش زرد «ظهیر» آبرو گرفت اهلی شیرازی : رباعیات
شمارهٔ ۵۴۶
تا حال من حزین چه خواهد بودن اهلی شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۶۹۸
کسی از خار خار جان مجنون کی خبر دارد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۰۵۷
تا گلی از گلستانش چیده ام عطار نیشابوری : غزلیات
غزل شمارهٔ ۸۲۴
هر شبم سرمست در کوی افکنی شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۰۰۷
من چنین سرمست یارم سن نجک من سو بله گل نورعلیشاه : بخش اول
شمارهٔ ۵۰
زهی سلطان بحر و بر علی بن ابیطالب شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۱۴
ار شراب نیمشب امروز سرمستیم باز سلیم تهرانی : رباعیات
شمارهٔ ۵۷
ای اهل سخن از کرمت شکرگزار اهلی شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۸۳۷
یک جرعه به خاکم فکن و خاک بجوش آر قدسی مشهدی : رباعیات
شمارهٔ ۵۱۷
از نامه رسی پیش، چه خواهد بودن مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۶۲۴
برخیز که جان است و جهان است و جوانی صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۱۸۶
مکرّر بود وضع روز و شب، آن ساقی جانها شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۹۱
خوش بود دردی که درمان او بود اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
نگاهش پر کند خالی سبوها
نگاهش پر کند خالی سبوها
شمارهٔ ۴۱ - الطریقة
درمان غمت امید بی درمانی است شاه نعمتالله ولی : دوبیتیها
دوبیتی شمارهٔ ۱۹۷
پیش از وجود آدم بودیم با تو همدم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۲۰۴
مستیم و خرابیم و گرفتار فلانیم رشیدالدین میبدی : ۱۰- سورة یونس - مکیة
۷ - النوبة الثانیة
قوله تعالى وَ اتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ نُوحٍ گفتهاند نام نوح سکن بود او را نام نوح نهادند لکثرة نیاحته على قومه بعد ما اغرقوا. قوم وى اولاد قابیل بودند چون بر ایشان دعا کرد تا رب العزّة ایشان را بطوفان غرق کرد نوح بعد از آن پشیمانى خورد و بر ایشان نوحه کرد و بسیار بگریست. از بس که بگریست و نوحه کرد او را نوح نام نهادند، و این نوحه کردن و گریستن وى بر قوم خویش از خبر هامة بن الهیم معلوم شد، و ذلک ما شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۱۳۸
وقت ما خوش شد که ما ملک گدائی یافتیم میرزاده عشقی : هزلیات
شمارهٔ ۱ - آبروی دولت
دولت به ریش زرد «ظهیر» آبرو گرفت اهلی شیرازی : رباعیات
شمارهٔ ۵۴۶
تا حال من حزین چه خواهد بودن اهلی شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۶۹۸
کسی از خار خار جان مجنون کی خبر دارد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۰۵۷
تا گلی از گلستانش چیده ام عطار نیشابوری : غزلیات
غزل شمارهٔ ۸۲۴
هر شبم سرمست در کوی افکنی شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۰۰۷
من چنین سرمست یارم سن نجک من سو بله گل نورعلیشاه : بخش اول
شمارهٔ ۵۰
زهی سلطان بحر و بر علی بن ابیطالب شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۱۴
ار شراب نیمشب امروز سرمستیم باز سلیم تهرانی : رباعیات
شمارهٔ ۵۷
ای اهل سخن از کرمت شکرگزار اهلی شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۸۳۷
یک جرعه به خاکم فکن و خاک بجوش آر قدسی مشهدی : رباعیات
شمارهٔ ۵۱۷
از نامه رسی پیش، چه خواهد بودن مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۶۲۴
برخیز که جان است و جهان است و جوانی صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۱۸۶
مکرّر بود وضع روز و شب، آن ساقی جانها شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۹۱
خوش بود دردی که درمان او بود اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
نگاهش پر کند خالی سبوها
نگاهش پر کند خالی سبوها
