کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۴۲۹ - ای وصل تو بر تراز تمنای امید
ای وصل تو بر تراز تمنای امید میرزا قلی میلی مشهدی : غزلیات
شماره ۱۰۶ - بس که در خاطر قرار بیوفایی میدهد
بس که در خاطر قرار بیوفایی میدهد نصرالله منشی : باب الحمامة المطوقة و الجرذ والغراب والسلحفاة والظبی
بخش ۱۵ - و جون زر از سوراخ برداشتند و زاهد و مهمان قسمت کردند من میدیدم که زاهد در خریطه ای ریخت و زیربالین بنهاد. طمع در بستم که چیزی ازان بازآرم. مگر بعضی ا
و جون زر از سوراخ برداشتند و زاهد و مهمان قسمت کردند من میدیدم که زاهد در خریطه ای ریخت و زیربالین بنهاد. طمع در بستم که چیزی ازان بازآرم. مگر بعضی از قوت من بقرار اصل باز شود و دوستان و بذاذر باز به دوستی و صحبت من میل کنند. چون بخفت قصد آن کردم. مهمان بیدار بود چوبی بر من زد. از رنج آن پای کشان بازگشتم و بشکم در سوراخ رفتم و توقفی کردم تا درد بیارامید. آن آز مرا بازبرانگیخت و بار دیگر بیرون آمدم. مهمان خود مترصد بود، چوبی بر تارک من زد چنانکه از پای درآمدم و مدهوش بیفتاد. بسیار حیلت بایست تا بسوراخ باز رفتم و با خود گفتم: شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۳۰۲ - نعمت الله میر رندان است
نعمت الله میر رندان است همام تبریزی : مفردات
شماره ۲۹ - چه گویم و چه نویسم که زین سفر چه کشیدم
چه گویم و چه نویسم که زین سفر چه کشیدم سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۸۲۰ - جرعه ای ریز که تا چاره ی خمیازه کنیم
جرعه ای ریز که تا چاره ی خمیازه کنیم اقبال لاهوری : پیام مشرق
نه من بر مرکب ختلی سوارم
نه من بر مرکب ختلی سوارم نظام قاری : مخیّلنامه (در جنگ صوف و کمخا)
بخش ۸ - در ایلچی فرستادن کمخا و باج از صوف و سقرلاط طلب کردن
چنین گفت ابیاری خسروی نظام قاری : مخیّلنامه (در جنگ صوف و کمخا)
بخش ۹ - در نشاندن صوف را بپادشاهی
بشاهی بشد صوف بر صندلی عطار نیشابوری : باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن
شماره ۶ - عمری به هوس گذاشتی خیز و برو
عمری به هوس گذاشتی خیز و برو عطار نیشابوری : باب بیست و نهم: در شوق نمودن معشوق
شماره ۵۵ - بی روی تو یک لحظه نمیشاید زیست
بی روی تو یک لحظه نمیشاید زیست اسیر شهرستانی : غزلیات
شماره ۱۸۴ - قفل غم بهر گشاد دل کلید دیگر است
قفل غم بهر گشاد دل کلید دیگر است ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۳۰۵ - ملهم چو نعیم این جهان فانی دید
ملهم چو نعیم این جهان فانی دید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۵۲۹ - حریفی کو که راه خانه خمار بردارم
حریفی کو که راه خانه خمار بردارم آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۹۳ - از این آتش که عشقت در من افروخت
از این آتش که عشقت در من افروخت هجویری : باب الوجد و الوجود و التّواجد ومراتبه
باب الوجد و الوجود و التّواجد ومراتبه
بدان که وجد ووجود مصدراند: یکی به معنی اندوه، و دیگری به معنی یافتن و فاعل هر دو چون یکی باشد و جز به مصدر فرق نتوان کرد میان آن؛ چنانکه گویند: «وَجَدَ یَجِدُ وُجُوداً ووِجْداناً» چون بیافت، «وجَدَ یَجِدُ وَجْدا» چون اندوهگین شد و نیز «وجَدَ یَجِدُ جِدَةً» چون توانگر شد و «وجَدَ یَجِدُ موجِدَةً» چون در خشم شد و فرق این جمله به مصادر بود نه افعال. آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۳۷۶ - اگر آن ترک سیه چشم بشیراز آید
اگر آن ترک سیه چشم بشیراز آید اثیر اخسیکتی : رباعیات
شماره ۲۲ - دردا، که ز عمر مایه ی سود نماند
دردا، که ز عمر مایه ی سود نماند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۹۴۴ - از جام حباب آب می نوش
از جام حباب آب می نوش امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۷۴۰ - باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد
باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد
شماره ۴۲۹ - ای وصل تو بر تراز تمنای امید
ای وصل تو بر تراز تمنای امید میرزا قلی میلی مشهدی : غزلیات
شماره ۱۰۶ - بس که در خاطر قرار بیوفایی میدهد
بس که در خاطر قرار بیوفایی میدهد نصرالله منشی : باب الحمامة المطوقة و الجرذ والغراب والسلحفاة والظبی
بخش ۱۵ - و جون زر از سوراخ برداشتند و زاهد و مهمان قسمت کردند من میدیدم که زاهد در خریطه ای ریخت و زیربالین بنهاد. طمع در بستم که چیزی ازان بازآرم. مگر بعضی ا
و جون زر از سوراخ برداشتند و زاهد و مهمان قسمت کردند من میدیدم که زاهد در خریطه ای ریخت و زیربالین بنهاد. طمع در بستم که چیزی ازان بازآرم. مگر بعضی از قوت من بقرار اصل باز شود و دوستان و بذاذر باز به دوستی و صحبت من میل کنند. چون بخفت قصد آن کردم. مهمان بیدار بود چوبی بر من زد. از رنج آن پای کشان بازگشتم و بشکم در سوراخ رفتم و توقفی کردم تا درد بیارامید. آن آز مرا بازبرانگیخت و بار دیگر بیرون آمدم. مهمان خود مترصد بود، چوبی بر تارک من زد چنانکه از پای درآمدم و مدهوش بیفتاد. بسیار حیلت بایست تا بسوراخ باز رفتم و با خود گفتم: شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۳۰۲ - نعمت الله میر رندان است
نعمت الله میر رندان است همام تبریزی : مفردات
شماره ۲۹ - چه گویم و چه نویسم که زین سفر چه کشیدم
چه گویم و چه نویسم که زین سفر چه کشیدم سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۸۲۰ - جرعه ای ریز که تا چاره ی خمیازه کنیم
جرعه ای ریز که تا چاره ی خمیازه کنیم اقبال لاهوری : پیام مشرق
نه من بر مرکب ختلی سوارم
نه من بر مرکب ختلی سوارم نظام قاری : مخیّلنامه (در جنگ صوف و کمخا)
بخش ۸ - در ایلچی فرستادن کمخا و باج از صوف و سقرلاط طلب کردن
چنین گفت ابیاری خسروی نظام قاری : مخیّلنامه (در جنگ صوف و کمخا)
بخش ۹ - در نشاندن صوف را بپادشاهی
بشاهی بشد صوف بر صندلی عطار نیشابوری : باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن
شماره ۶ - عمری به هوس گذاشتی خیز و برو
عمری به هوس گذاشتی خیز و برو عطار نیشابوری : باب بیست و نهم: در شوق نمودن معشوق
شماره ۵۵ - بی روی تو یک لحظه نمیشاید زیست
بی روی تو یک لحظه نمیشاید زیست اسیر شهرستانی : غزلیات
شماره ۱۸۴ - قفل غم بهر گشاد دل کلید دیگر است
قفل غم بهر گشاد دل کلید دیگر است ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۳۰۵ - ملهم چو نعیم این جهان فانی دید
ملهم چو نعیم این جهان فانی دید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۵۲۹ - حریفی کو که راه خانه خمار بردارم
حریفی کو که راه خانه خمار بردارم آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۹۳ - از این آتش که عشقت در من افروخت
از این آتش که عشقت در من افروخت هجویری : باب الوجد و الوجود و التّواجد ومراتبه
باب الوجد و الوجود و التّواجد ومراتبه
بدان که وجد ووجود مصدراند: یکی به معنی اندوه، و دیگری به معنی یافتن و فاعل هر دو چون یکی باشد و جز به مصدر فرق نتوان کرد میان آن؛ چنانکه گویند: «وَجَدَ یَجِدُ وُجُوداً ووِجْداناً» چون بیافت، «وجَدَ یَجِدُ وَجْدا» چون اندوهگین شد و نیز «وجَدَ یَجِدُ جِدَةً» چون توانگر شد و «وجَدَ یَجِدُ موجِدَةً» چون در خشم شد و فرق این جمله به مصادر بود نه افعال. آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۳۷۶ - اگر آن ترک سیه چشم بشیراز آید
اگر آن ترک سیه چشم بشیراز آید اثیر اخسیکتی : رباعیات
شماره ۲۲ - دردا، که ز عمر مایه ی سود نماند
دردا، که ز عمر مایه ی سود نماند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۹۴۴ - از جام حباب آب می نوش
از جام حباب آب می نوش امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۷۴۰ - باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد
باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد
