اندوه

امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۳ - آنکو شناخت گردش خورشید و ماه را امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۶۱ - بشکافت غم این جان جگرخواره ما را امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۷۱ - جانا، به پرسش یاد کن روزی من گم بوده را امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۷۶ - رفت آنکه چشم راحت خوش می غنود ما را امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۸۱ - گر چه بر بود عقل و دین مرا امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۸۹ - وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۹ - بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۲۶ - تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۲۸ - افسوس ازین عمر که بر باد هوا رفت امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۳۱ - بیچاره کسی کو به غم خوش پسران زیست امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۳۷ - زلف تو به هر آب مصفا نتوان شست امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۴۵ - گرفته در بر اندام تو سیم است امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۴۸ - مجو صبرم که جای آن نمانده ست امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۵۰ - مرا وقتی دلی آزاد بوده ست امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۵۵ - من و شب زندگانی من اینست امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۷۶ - زلف تو هنوز تابدار است امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۸۷ - روزگاری شد که دل با داغ هجران خو گرفت امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۹۹ - رفت یار و آرزوی او ز جان من نرفت امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۲۱۲ - خانه ام ویران شد از سودای خوبان عاقبت امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۲۱۷ - برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت