اندوه

امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۳۸۹ - یارب، چه شد کان ترک ما ترک محبان کرده است امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۳۹۴ - دردا که با من آن بت نامهربان نساخت امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۰۸ - به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۱۳ - نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می آید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۱۷ - مرا باز از طریق ساقی خود یاد می آید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۲۱ - مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۳۹ - خوشم کردی به دشنامی توقع بیش می باشد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۵۰ - اگر آن جادوی خونخواره نرگس در فسون آرد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۵۲ - به روی چون گلت هر گه که این چشم ترم افتد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۵۶ - زهی از درد خود یک چشم را بینم نمی بیند امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۵۷ - بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۵۰۸ - یک روز به عمری ز منت یاد نیاید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۵۱۶ - آباد نشد دل که خراب پسران شد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۵۱۸ - ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۵۲۴ - چون مرغ سحر از غم گلزار بنالد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۵۳۲ - برفت آن دل که با صبر آشنا بود امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۵۴۰ - از آن اهل نظر در غم اسیرند امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۵۴۳ - به هر درد و غمی دل مبتلا شد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۵۴۴ - دلم زینسان که زار و مبتلا شد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۵۴۹ - وفا در نیکوان چندان نباشد