اندوه

آذر بیگدلی غزلیات شماره ۱ - گفتی: که دلت از عشق پیوسته غمین بادا آذر بیگدلی غزلیات شماره ۱۲ - زمام ناقه گرفته است ساربان تنها آذر بیگدلی غزلیات شماره ۱۶ - از خنده چه آلوده شود لب به عتابت آذر بیگدلی غزلیات شماره ۲۰ - ز خود روم، چو پرو بال هستیم باز است آذر بیگدلی غزلیات شماره ۳۰ - آمدی، دیر و، دلم کز دوریت خون میگریست؛ آذر بیگدلی غزلیات شماره ۳۶ - زبان، غمی که بدل داشتم نهان نگذاشت آذر بیگدلی غزلیات شماره ۴۳ - چو بر مزار من آید به جلوه آن قد و قامت آذر بیگدلی غزلیات شماره ۵۱ - وفا نگر، که وفائی ندیده از صیاد آذر بیگدلی غزلیات شماره ۵۴ - عاشقم و عشق من زوال ندارد آذر بیگدلی غزلیات شماره ۶۱ - کشته ی عشقت ننالید از تو، آهی هم نکرد آذر بیگدلی غزلیات شماره ۶۴ - روز محشر که ز هر گوشه کسی برخیزد آذر بیگدلی غزلیات شماره ۶۸ - خاکش، اگر ز دوری، بر باد رفته باشد آذر بیگدلی غزلیات شماره ۶۹ - یار بهر خاطر اغیار زارم میکشد آذر بیگدلی غزلیات شماره ۷۱ - از سینه دل رمید و بزلف تو رام ماند آذر بیگدلی غزلیات شماره ۹۳ - یاد باد آنکه ز یاری منت عار نبود آذر بیگدلی غزلیات شماره ۹۴ - دوشم، به اهل بزم سر گفتگو نبود آذر بیگدلی غزلیات شماره ۹۵ - بحسرت مردم و، آخر ندیدم روی یار خود آذر بیگدلی غزلیات شماره ۱۰۷ - تا من افتادم بدام، افتاد غوغا در قفس؛ آذر بیگدلی غزلیات شماره ۱۱۱ - دلم، از بیکسی مینالد و، کس نیست دمسازش؛ آذر بیگدلی غزلیات شماره ۱۱۴ - از اسیران خود آن شه بیخبر بگذشت حیف