رنج

نوعی خبوشانی مثنوی سوز و گداز بخش ۱۴ - صفت بهار و شرح حال خویش در زندان و خاتمه خیالی بخارایی غزلیات شماره ۱۱ - گر ز می رنگ نبودی گل سیرابش را خیالی بخارایی غزلیات شماره ۸۱ - لاله را همچو بتان عارض دلجویی نیست خیالی بخارایی غزلیات شماره ۸۸ - هر خسته خاطری که چو نی چشم باز نیست خیالی بخارایی غزلیات شماره ۹۹ - آه که نیش غمت خاطر من ریش کرد خیالی بخارایی غزلیات شماره ۱۲۱ - باشد که ز رخسار ترا پرده برافتد خیالی بخارایی غزلیات شماره ۱۳۴ - تا به معنی اهل صورت دم ز آب و گل زدند خیالی بخارایی غزلیات شماره ۱۳۶ - تا جفایی نکشد دل به وفایی نرسد خیالی بخارایی غزلیات شماره ۱۵۵ - چشمت که به جز فتنه گری کار ندارد خیالی بخارایی غزلیات شماره ۱۸۴ - ز بهر غارت جان عشق لشکر اندازد خیالی بخارایی غزلیات شماره ۲۳۶ - مرا دوش از آن لب بسی رنگ بود خیالی بخارایی غزلیات شماره ۲۸۹ - تا به روی از دیده اشک لاله گون می آیدم خیالی بخارایی غزلیات شماره ۲۹۳ - دل گم شد و جز بر دهنش نیست گمانم خیالی بخارایی غزلیات شماره ۲۹۹ - ما به اوّل ستم زلف تو را خوش کردیم خیالی بخارایی غزلیات شماره ۳۱۳ - با آنکه بر مزارم نگذشت قاتل من خیالی بخارایی غزلیات شماره ۳۱۶ - تا رندی و نیاز نشد رسم و راه من آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۹۲ - و کیف اشکر من حبیب مغاضب آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۱۴۳ - از شعله آه من جهان سوخت آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۳۰ - یارب این درد که درمان نپذیرد از چیست آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۳۵ - از فلک عقد ثریاست که بر خاک آویخت