زندگی

صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۶۱ - دیده زنده دلان اشک فشان می باشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۶۴ - دل پیران کهنسال غمین می باشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۹۸ - با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۰۲ - از لب خشک مهیا لب نانم کردند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۱۰ - نه همین اهل خرد آینه اسرارند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۱۳ - عشرت روی زمین بی سر و پایان دارند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۱۵ - گوشه گیران که ز ایام کناری دارند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۲۴ - غافلان رطل گران را به دو دم می نوشند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۶۲ - هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۸۲ - از ملامت دل روشن گهران شاد شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۹۷ - باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۴۵ - درد می را به من خاک نشین بگذارید صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۵۳ - می خلد بیشتر از تیر به دل موی سفید صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۵۴ - هرکه آسودگی از عالم امکان جوید صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۶۸ - مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۷۵ - ز درد و داغ دل تیره خوش جلا گردد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۸۴ - ملایمت سپر خصم تندخو گردد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۶۵ - ترا چه غم که شب ما دراز می گذرد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۷۵ - رسید موسم گل ترک کار باید کرد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۸۱ - علاج غم به می خوشگوار نتوان کرد