شماره ۲۵۱ - هرکجا خطّ تو عرض نافهٔ چینی کند
شماره ۲۵۳ - هرکه سر در قدمِ مردم مقبل ننهاد
شماره ۲۵۴ - هرگز به جهان چیزی جز یار نمی ماند
شماره ۲۵۵ - هندوی زلف تو زآن حال مشوّش دارد
شماره ۲۵۶ - یارب کدام دل که ز سوز تو دم نزد
شماره ۲۵۷ - یار درد بی دلان را دید و تدبیری نکرد
شماره ۲۵۸ - یار در کار دلم کوشش بسیاری کرد
شماره ۲۵۹ - از چشم ما چو می طلبد لعل او گهر
شماره ۲۶۲ - دلا غم یار ما شد دل به جا دار
شماره ۲۶۳ - گر به رویت کنند نسبت حور
شماره ۲۶۵ - ما را ز روزگار غمِ روزگار بس
شماره ۲۶۶ - آب شد پیش لبت قند چو تر کردیمش
شماره ۲۶۷ - آن دل که به فن برد ز من غمزهٔ مستش
شماره ۲۶۸ - آنکه رحمی نیست بر حال منش
شماره ۲۶۹ - اشکِ چشم من که جان نقد روان می خواندش
شماره ۲۷۰ - اگر در بند سودا نیست با من زلف مشگینش
شماره ۲۷۱ - تا در دلت غمی بوَد از دلپذیر خویش
شماره ۲۷۲ - چه کرد سرو به قدّت که بر کشیدندش
شماره ۲۷۶ - کجاست ساغر می تا به گردش آرندش
شماره ۲۸۱ - ما را همین زبانی ست آن نیز در دعایش