شماره ۱۸۶ - سپاه عشق از آن لحظه خیمه بالا زد
شماره ۱۸۷ - سرشک تا به کی از چشم آن و این افتد
شماره ۱۸۹ - سرو هرگز در چمن کاری چنین زیبا نکرد
شماره ۱۹۰ - سروِ قدّت طرف باغ چو پا می ماند
شماره ۱۹۲ - سزد که زلف تو آن رخ پی نظاره نماید
شماره ۱۹۳ - شبی کآن ماه با ما خوش برآید
شماره ۱۹۵ - ز بس کز گریه چشم من به خونِ ناب می سازد
شماره ۱۹۷ - طالب دردِ عشق تو فکر دوا نمی کند
شماره ۱۹۹ - عاقبت حسرتِ لعل تو دلم را خون کرد
شماره ۲۰۰ - غم نیست اگر زلفت با فتنه سری دارد
شماره ۲۰۲ - کسی چو نیست که پیش تو عذر ما خواهد
شماره ۲۰۴ - کسی کآشفتهٔ سودای آن زنجیر مو آمد
شماره ۲۰۵ - کسی که نسبت قدّت به سرو ناز کند
شماره ۲۰۶ - کسی چون گل دهن پرخنده دارد
شماره ۲۰۷ - کسی کاو به جانان وصالی ندارد
شماره ۲۱۰ - کمند زلف توام پای بند سودا کرد
شماره ۲۱۱ - کنون چو در طلبش اشک رو به ره دارد
شماره ۲۱۲ - گر ای اشک دیده به خویشت بخواند
شماره ۲۱۳ - گر بعد اجل دردِ تو با خویش توان برد
شماره ۲۱۴ - گر تیغ زند یار نخواهیم حذر کرد