شماره ۴۲۶ - هر شعلهٔ آهی که ز بیمار تو خیزد
شماره ۴۲۸ - دل از ازل چو غنچه گریبان دریده بود
شماره ۴۲۹ - در وسعتگه مشرب به رخم واکردند
شماره ۴۳۱ - هر موج خون به سینه مرا تیغ کین زند
شماره ۴۳۲ - روبرو گردد چو با آیینهٔ شرمین می شود
شماره ۴۳۳ - آنچه با دل چشم آن ترک ستمگر می کند
شماره ۴۳۸ - چنان از اضطرابم خوش دل آن خودکام می گردد
شماره ۴۴۰ - کمند انداز شوخی همچو آن گیسو نمی باشد
شماره ۴۴۲ - گر سری در محفل آن چهره گلناری کشد
شماره ۴۴۴ - با زخم ما مباد کسی مرهمی کند
شماره ۴۴۵ - دل از بس سوی رخسار تو باشد
شماره ۴۴۶ - دل زجانانه می تواند باشد
شماره ۴۴۷ - فکر جمعیت مرا خاطر پریشان می کند
شماره ۴۴۸ - طپیدنها در دل می زند دلدار می آید
شماره ۴۴۹ - شب که از بیداد او دل بیخودی آهنگ بود
شماره ۴۵۰ - جرأت می بین که مور ار بادهٔ بی غش زند
شماره ۴۵۲ - گل در چمن از رشک تو آرام ندارد
شماره ۴۵۳ - غمم را واله شیرین و لیلا برنمی تابد
شماره ۴۵۴ - به ابرو الفتی پیوسته آن مژگان خم دارد
شماره ۴۵۷ - همچو جوهر همه تن دیدهٔ حیران کردند