غزل ۳۳۰ - باز میافکند آن زلف کمند افکن او
غزل ۳۳۱ - ای سر سودای من رفته در سودای تو
غزل ۳۳۲ - داشتم روزی دلی بر من بسی بیداد ازو
غزل ۳۳۳ - دورم از جانان و مسکین آنکه شد مهجور ازو
غزل ۳۳۴ - بیمار و بر افتاد نفس دوش سحرگه
غزل ۳۳۶ - ای آنکه رخ و زلف تو آرایش دیده
غزل ۳۳۷ - سرو سهی که کارش بالا بود همیشه
غزل ۳۳۹ - باز بیمار خودم ساختی و خوش کردی
غزل ۳۴۰ - دلا من قدر وصل او ندانستم تو میدانی
غزل ۳۴۲ - مسکین دل من گم شد و کردم طلب وی
غزل ۳۴۳ - ماییم به کوی یار دلجوی
غزل ۳۴۴ - از چنگ فراقم نفسی نیست رهایی
غزل ۳۴۵ - تا سودا شب نقاب صبح صادق کردهای
غزل ۳۴۶ - لعل را بر آفتاب حسن گویا کردهای
غزل ۳۴۷ - ای نور دیده باز گو جرمی که از ما دیدهای
غزل ۳۴۹ - جان ندارد بی لب شیرین جانان لذتی
غزل ۳۵۰ - خنک صبا که ز زلفش، خلاص یافت نفسی
غزل ۳۵۱ - ای میوه رسیده ز بستان کیستی
غزل ۳۵۲ - خورشید رخا سایه ز ما باز گرفتی
غزل ۳۵۳ - دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی