غزل ۱۷۳۵ - کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟
غزل ۱۷۴۰ - خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست
غزل ۱۷۴۲ - هنوز خط ز لب یار برنخاسته است
غزل ۱۷۴۶ - نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است
غزل ۱۷۴۷ - به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده است
غزل ۱۷۴۸ - ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده است
غزل ۱۷۴۹ - به نامرادی ما عشق مایل افتاده است
غزل ۱۷۵۰ - نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است
غزل ۱۷۵۱ - نه خط ز خال لب یار سر برآورده است
غزل ۱۷۵۲ - ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است
غزل ۱۷۵۷ - جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است
غزل ۱۷۵۸ - هنوز خنده ازان لب به در نیامده است
غزل ۱۷۵۹ - کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟
غزل ۱۷۶۰ - به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است
غزل ۱۷۶۹ - مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است
غزل ۱۷۷۱ - ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است
غزل ۱۷۷۴ - ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است
غزل ۱۷۸۴ - ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشست
غزل ۱۷۸۵ - کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟
غزل ۱۷۸۶ - ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکست